Nanga Parbat: hoogte, de Rupal- en Diamirwand, geschiedenis en waar u hem ziet

Adventure Travel DOOR Chogori Adventure 16/11/2026

Nanga Parbat: hoogte, de Rupal- en Diamirwand, geschiedenis en waar u hem ziet

Door Imtiyaz Ahmed Shigri, oprichter van Chogori Adventure, Skardu · Bijgewerkt in november 2026

De Nanga Parbat is 8.126 m (26.660 ft) hoog, de op acht na hoogste berg ter wereld en na de K2 de hoogste van Pakistan. Hij staat aan het westelijke uiteinde van de Himalaya in Gilgit-Baltistan, op de grens van de districten Diamer en Astore, net ten zuidoosten van de grote noordelijke bocht van de Indus. Hij heeft drie enorme wanden: de Rupalwand (Rupal Face) in het zuiden, de Diamirwand in het westen en de Raikotwand in het noorden. Hermann Buhl bereikte als eerste de top, alleen, op 3 juli 1953. U hoeft geen klimmer te zijn om hem te zien: de berg vult de hemel boven Fairy Meadows, hij torent boven de Karakoram Highway uit en zijn Rupalwand rijst recht op uit het Rupaldal. Wilt u zelf aan zijn voet staan? Onze Nanga Parbat Basiskamp Trektocht duurt een week vanaf Islamabad.

De Nanga Parbat en zijn noordwand boven de houten hutten en paarden van Fairy Meadows

De Raikotwand (noordkant) van de Nanga Parbat boven de hutten van Fairy Meadows.

Wij zijn een lokaal bedrijf uit Skardu en organiseren sinds 2015 reizen door deze dalen. Bezoekers van de Nanga Parbat komen meestal voor het uitzicht, niet voor de top, en stellen vaak dezelfde vragen: hoe hoog is hij, naar welke wand kijken we, wie heeft hem als eerste beklommen en waarom heet hij de Killer Mountain? Deze gids beantwoordt die vragen op één plek. Hij behandelt de hoogte en ligging van de Nanga Parbat, de betekenis van zijn namen, zijn drie wanden en zijn basiskampen, de klimgeschiedenis van 1895 tot de eerste winterbeklimming in 2016, de beste plekken om hem te zien, hoe u er komt en de beste maanden voor een bezoek.

Nanga Parbat in het kort

De Nanga Parbat is een top van 8.126 m in Gilgit-Baltistan, Pakistan, het westelijke anker van de Himalaya en een van de 14 bergen op aarde boven 8.000 m. Hieronder staan de belangrijkste feiten in één tabel. Hoogtes van plaatsen rond de berg zijn afgerond, zoals op al onze pagina’s.

OnderwerpGegevens
Hoogte8.126 m (26.660 ft). Klimstatistieken en de Pakistaanse vergunningslijsten ronden vaak af op 8.125 m.
Plaats wereldwijdNegende hoogste berg op aarde; de westelijkste van de 14 achtduizenders
Plaats in PakistanOp één na hoogste, na de K2 (8.611 m)
GebergteWestelijk uiteinde van de Himalaya; direct ten noorden begint de Karakoram
LiggingGilgit-Baltistan, Pakistan, op de grens van het district Diamer (noord- en westkant) en het district Astore (Rupalkant)
CoördinatenOngeveer 35,2375° N, 74,5892° O
Prominentie4.608 m, de 14e meest prominente top op aarde
HoofdwandenRupal (zuid), Diamir (west), Raikot of Rakhiot (noord)
Eerste beklimming3 juli 1953, Hermann Buhl (Oostenrijk), alleen en zonder flessenzuurstof, via de Raikotkant
Eerste winterbeklimming26 februari 2016, Ali Sadpara (Pakistan), Alex Txikon (Spanje) en Simone Moro (Italië)
NormaalrouteKinshoferroute op de Diamirwand, voor het eerst beklommen op 22 juni 1962
Dichtstbijzijnde plaatsenChilas (ongeveer 1.250 m), Astore en Gilgit; luchthavens in Gilgit en Skardu
Beschermd gebiedNationaal Park Nanga Parbat (2021); Fairy Meadows werd in 1995 een nationaal park
Beste maanden om hem te zienJuni tot en met september, als de paden sneeuwvrij zijn

Twee getallen verklaren waarom deze berg zo groot aanvoelt als u eronder staat. Zijn prominentie van 4.608 m betekent dat hij heel ver uitsteekt boven het laagste zadel dat hem met een hogere top verbindt; van de 100 hoogste bergen springt alleen de Everest er meer uit. En aan de noordkant daalt het terrein ongeveer 7.000 m van de top naar de rivier de Indus. Weinig plekken op aarde laten u zoveel berg in één blik zien.

Hoe hoog is de Nanga Parbat?

De Nanga Parbat is 8.126 m (26.660 ft) hoog en daarmee de op acht na hoogste berg ter wereld. In klimstatistieken en op de Pakistaanse vergunningslijsten ziet u ook 8.125 m. Beide getallen komen van hetzelfde meetresultaat; het zijn dus geen twee verschillende metingen.

Hoogte in meters en voet

De al lang gebruikte gemeten hoogte is 26.660 ft. Precies omgerekend komt dat neer op 8.125,97 m. Gewoon afgerond wordt dat 8.126 m, het getal dat Britannica gebruikt, net als de eigen pagina over de berg van de toeristische dienst van Gilgit-Baltistan en elke pagina van onze website. Wie de decimalen afkapt in plaats van af te ronden, krijgt 8.125 m; daarom gebruiken het American Alpine Journal, de statistieksites over achtduizenders en het vergunningssysteem voor expedities van Gilgit-Baltistan dat getal. Geen enkele moderne meting heeft een andere hoogte voor de top opgeleverd. Vraagt iemand dus „hoe hoog is de Nanga Parbat?”, dan luidt het juiste antwoord 8.126 m, oftewel 26.660 ft.

Hoogtemodellen op basis van satellietgegevens geven voor de top ongeveer 8.000 m, maar dat komt door een bekende zwakte van zulke modellen bij spitse toppen; het gaat niet om een nieuwe hoogte. Voor dalen en weiden zijn ze wel nuttig, en zo hebben wij de hoogtes van de uitkijkpunten verderop in deze gids gecontroleerd.

De Nanga Parbat vergeleken met de K2 en de andere achtduizenders van Pakistan

Pakistan heeft vijf van de 14 toppen ter wereld boven 8.000 m. Vier daarvan, K2, Gasherbrum I, Broad Peak en Gasherbrum II, staan dicht bij elkaar rond Concordia (4.691 m) aan het boveneinde van de Baltorogletsjer in de Karakoram. De Nanga Parbat staat alleen, ongeveer 190 km verderop aan het westelijke uiteinde van de Himalaya. Onze K2-gids beschrijft de Baltorotoppen uitgebreid.

TopHoogtePlaats wereldwijdGebergte en gebied
K28.611 m2eKarakoram, Baltoro (Shigar)
Nanga Parbat8.126 m9eHimalaya, Diamer en Astore
Gasherbrum I8.080 m11eKarakoram, Baltoro
Broad Peak8.051 m12eKarakoram, Baltoro
Gasherbrum II8.035 m13eKarakoram, Baltoro

K2 en Nanga Parbat zijn de twee bekendste bergen van Pakistan en worden vaak met elkaar vergeleken. Deze tabel toont de belangrijkste verschillen.

K2Nanga Parbat
Hoogte8.611 m8.126 m (26.660 ft)
Plaats wereldwijd2e9e
GebergteKarakoramHimalaya (westelijk uiteinde)
Eerste beklimming31 juli 1954, Lino Lacedelli en Achille Compagnoni3 juli 1953, Hermann Buhl, alleen
Eerste winterbeklimming16 januari 2021, een Nepalees team van tien26 februari 2016, Ali Sadpara, Alex Txikon en Simone Moro
Dichtstbijzijnde uitzicht voor trekkersK2 Base Camp (5.150 m), aan het einde van de trektocht over de BaltorogletsjerFairy Meadows (ongeveer 3.300 m), een paar uur lopen vanaf de jeepweg
Moeilijkheid voor klimmersEen van de zwaarste achtduizendersEen van de zwaarste achtduizenders

Waarom de Nanga Parbat hoger lijkt dan hij is

De Nanga Parbat is 485 m lager dan de K2, maar toch zeggen veel bezoekers dat hij groter lijkt. De reden ligt in de dalbodem. De K2 rijst op uit gletsjers die al boven 5.000 m liggen. De Nanga Parbat rijst op uit de Indus, die bij de Raikotbrug op ongeveer 1.200 m stroomt. Aan de noordkant stijgt de Raikotflank ongeveer 7.000 m vanaf het Indusdal tot de top, over een horizontale afstand van slechts ongeveer 25 km. Aan de zuidkant rijst de Rupalwand vanaf zijn voet ongeveer 4.600 m op in één wand.

De berg groeit bovendien nog steeds. Geologen meten dat het gesteente hier ongeveer 1 cm per jaar omhoogkomt, een van de snelste snelheden op aarde, terwijl rivieren en gletsjers het afslijten. In de Nanga Parbat liggen enkele van de jongste granietgesteenten die ergens aan het oppervlak te zien zijn, slechts ongeveer 700.000 jaar oud. Het massief ligt in de scherpe westelijke knik van de Himalaya, waar oud continentaal gesteente van de Indiase plaat van onder de gesteenten van Kohistan omhoog is geduwd.

Waar ligt de Nanga Parbat?

De Nanga Parbat ligt in Gilgit-Baltistan, in het uiterste noorden van Pakistan, ongeveer 27 km west-zuidwest van de stad Astore. De noord- en westwand liggen in het district Diamer, de zuidkant (Rupal) in het district Astore. De dichtstbijzijnde plaats aan de Karakoram Highway heet Chilas, de dichtstbijzijnde luchthaven Gilgit.

Gilgit-Baltistan: de districten Diamer en Astore

De hoofdgraat van de Nanga Parbat loopt van zuidwest naar noordoost en vormt de grens tussen twee districten. Tot het district Diamer, met Chilas als hoofdplaats, horen het Raikotdal en Fairy Meadows aan de noordkant en het Diamirdal in het westen. Tot het district Astore horen het Rupaldal en het dorp Tarashing aan de zuidkant en het Ramadal in het oosten. Het district Diamer dankt zijn naam aan de lokale naam van de berg: Diamer.

Sinds 2021 zijn de berg en zijn dalen beschermd als Nationaal Park Nanga Parbat, dat 178.561 hectare in Diamer en Astore beslaat. Fairy Meadows was al in 1995 tot nationaal park verklaard en hoort nu bij het grotere park. Voor de hele regio leest u onze reisgids voor Gilgit-Baltistan.

Het westelijke anker van de Himalaya

De Namcha Barwa markeert het oostelijke uiteinde van de Himalaya, de Nanga Parbat het westelijke; daarom noemen geografen hem het „westelijke anker” van het gebergte. De Indus stroomt om zijn noordelijke en westelijke voet heen. Direct ten noorden van de berg begint de westelijke Karakoram, en een stukje naar het noordwesten, bij de samenvloeiing van de Gilgit en de Indus onder Jaglot, komen drie grote gebergten samen: de Himalaya, de Karakoram en de Hindu Kush. Langs de Karakoram Highway ligt een uitkijkpunt bij dit knooppunt, en op een heldere dag ziet u van daaruit de Nanga Parbat.

Die ligging verklaart ook waarom de Nanga Parbat zo eenzaam staat. Zijn dichtstbijzijnde hogere buur in de Himalaya, de Dhaulagiri, ligt meer dan 1.000 km verderop. De dichtstbijzijnde achtduizenders van welk gebergte dan ook zijn de Baltorotoppen van de Karakoram, ongeveer 190 km naar het oosten.

Dichtstbijzijnde plaatsen en afstanden

PlaatsHoogteAfstand en richting
Raikotbrug (Karakoram Highway)ongeveer 1.200 mAan de voet van de noordkant; begin van de jeepweg naar Tato
Chilasongeveer 1.250 mOngeveer 57 km over de weg ten westen van de Raikotbrug
Jaglot (Juglot)ongeveer 1.400 mOngeveer 30 km ten noorden van de Raikotbrug; hier takt de weg naar Astore en Skardu af
Gilgitongeveer 1.500 mDe luchthaven van Gilgit ligt ongeveer 75 km over de weg van de Raikotbrug
Astoreongeveer 2.450 mOngeveer 27 km oost-noordoost van de top; toegangspoort tot het Rupaldal en het Ramadal
Skardu2.230 mVerder naar het oosten, via de Deosai-hoogvlakte of de weg naar Skardu; luchthaven
Ochtendlicht op het Nanga Parbat-massief boven het dennenbos van Fairy Meadows

Het hele massief boven het bos van Fairy Meadows op een heldere ochtend.

Wat betekent de naam Nanga Parbat?

Nanga Parbat betekent „naakte berg”, van de Sanskrietwoorden nagna (naakt) en parvata (berg), en dezelfde woorden worden nu nog in het Urdu gebruikt. De gangbare verklaring ligt in de zuidwand: de Rupalwand staat zo steil dat op een groot deel van de rots geen sneeuw blijft liggen, waardoor hij kaal lijkt.

De mensen die rond de berg wonen, hebben er een eigen naam voor: Diamer, ook geschreven als Diamir of Deo Mir, in de taal Shina. Die naam wordt meestal vertaald als „berg van de goden” of „koning der bergen”. De eerste betekenis komt van de oude Sanskrietwoorden deva (god) en meru (berg); de tweede vertaling komt van Britannica. Het district, het dal aan de westkant en de westwand dragen allemaal deze naam.

Andere namen ontstonden uit de klimgeschiedenis. Duitse klimmers noemden de weide onder de noordwand in de jaren 1930 Märchenwiese, de „sprookjesweide”, waaruit in het Engels Fairy Meadows ontstond; de lokale bevolking noemt haar Joot. Duitsers noemen de zuidwand nog altijd de Rupalwand, de Rupalmuur. En voor de noordkant bestaan twee spellingen: Rakhiot in de oude klimboeken, en Raikot, de lokale en officiële spelling, die wij op onze pagina’s gebruiken. Beide duiden hetzelfde dal, dezelfde gletsjer en dezelfde wand aan.

Waarom heet de Nanga Parbat de Killer Mountain?

Klimmers gaven de Nanga Parbat de bijnaam „Killer Mountain” (moordenaarsberg) nadat er vóór de eerste beklimming in 1953 meer dan 30 mensen op zijn hellingen waren omgekomen. Het eerste verlies viel in 1895, toen de Britse klimmer Albert Mummery en twee Gurkha-metgezellen verdwenen. Tien mannen kwamen om in de storm van 1934 en zestien in de lawine van 1937, velen van hen sherpa-hoogtedragers. De naam stamt uit die vroege periode van expedities, lang vóór moderne uitrusting, weersverwachtingen en de huidige normaalroute aan de Diamirkant. Trekkers komen niet op de klimroutes: de paden naar Fairy Meadows, Beyal en de basiskampen blijven ver onder de gletsjers en ijswanden van de berg.

De drie wanden van de Nanga Parbat

De Nanga Parbat heeft drie hoofdwanden: de Rupalwand in het zuiden, de Diamirwand in het westen en de Raikotwand (Rakhiot) in het noorden. Elke wand heeft een eigen dal, een eigen basiskamp en een eigen plaats in de klimgeschiedenis. Trekkers kunnen de Raikot- en de Rupalwand zien; de Diamirkant wordt vooral door klimmers bezocht.

WandKantOmvang van de wandEerste beklimmingDal en basiskampZichtbaar voor trekkers?
RupalwandZuid (Astore)Rijst ongeveer 4.600 m op vanaf zijn voet; wordt vaak de hoogste bergwand ter wereld genoemd27 juni 1970, Reinhold en Günther MessnerRupaldal; Herrligkoffer-basiskamp, ongeveer 3.550 mJa: vanaf Tarashing, het Herrligkoffer-basiskamp en Latbo
DiamirwandWest (Diamer)Steile rots en ijs boven de Diamirgletsjer22 juni 1962, Kinshofer, Löw en MannhardtDiamirdal; Diamir-basiskamp, ongeveer 4.200 mZelden: dit is de kant van de klimmers, en wij organiseren daar geen reizen
Raikotwand (Rakhiot)Noord (Diamer)De flank rijst ongeveer 7.000 m op vanuit het Indusdal3 juli 1953, Hermann BuhlRaikotdal; Nanga Parbat-basiskamp, ongeveer 3.950 mJa: vanaf Fairy Meadows, Beyal en het basiskamp

De Rupalwand (zuid)

De Rupalwand (Rupal Face) rijst ongeveer 4.600 m (15.000 ft) boven zijn voet uit, van het Rupaldal op ongeveer 3.500 m tot de top. Hij wordt vaak de hoogste bergwand ter wereld genoemd. Duitsers noemen hem de Rupalwand. De wand staat zo steil dat een groot deel ervan kaal blijft, en daar zou de naam „naakte berg” vandaan komen. De Rupalgletsjer, ook Toshaingletsjer genoemd, stroomt vanaf zijn voet en voedt de Rupalrivier.

De eerste beklimming van de wand volgde in 1970, en sindsdien hebben maar weinig teams hem beklommen (zie de geschiedenis hieronder). Voor wandelaars bieden het Herrligkoffer-basiskamp en de weide van Latbo het klassieke uitzicht van dichtbij. Bij het Herrligkoffer-basiskamp staat u recht onder de wand tijdens onze trektocht Nanga Parbat van twee kanten.

Een wandelaar op een pad in het Rupaldal aan de zuidkant van de Nanga Parbat, met toppen in de verte

Op een pad in het Rupaldal, de rustigere zuidkant van de Nanga Parbat.

De Diamirwand (west)

De Diamirwand kijkt naar het westen uit over het Diamirdal en zijn gletsjer. Hier deed Albert Mummery in 1895 de allereerste poging op een achtduizender; hij bereikte ongeveer 6.100 m op de rib die nu zijn naam draagt, de Mummery-rib. Op 22 juni 1962 bereikten Toni Kinshofer, Siegfried Löw en Anderl Mannhardt vanaf deze kant de top, zonder flessenzuurstof. Hun lijn, de Kinshoferroute, geldt nu als normaalroute: de meeste expedities volgen haar, en ook de eerste winterbeklimming in 2016 ging via deze route. De route heeft laag op de berg een steile wand van rots en ijs, en bij warm weer valt er steenslag. Het basiskamp van de klimmers ligt op ongeveer 4.200 m en wordt vanuit Chilas via het Diamirdal bereikt.

De Raikotwand (Rakhiot) (noord)

De Raikotwand is de noordkant van de berg, boven het Raikotdal en de Raikotgletsjer, waarvan de beek naar de Indus afstroomt. Dit is de wand die u vanaf Fairy Meadows ziet. Alle Duitse expedities uit de jaren 1930 probeerden het aan deze kant, en Hermann Buhl maakte hier in 1953 de eerste beklimming, via de Rakhiot Peak (7.070 m) en het sneeuwplateau van het Zilverzadel (Silver Saddle). Een verrassing voor bezoekers: de top die u vanaf Fairy Meadows ziet, is niet de hoofdtop. Het is de Noordtop (7.816 m), ongeveer 3 km ten noorden van de hoofdtop, die de echte top en het Zilverzadel achter zich verbergt.

De Raikotgletsjer en het Nanga Parbat-massief, gezien vanuit het bos bij Fairy Meadows

De Raikotgletsjer stroomt vanaf de noordwand langs het bos van Fairy Meadows.

Graten en andere toppen

De Nanga Parbat is geen losse top maar een heel massief. Naar het zuidwesten loopt de Mazenograat, ongeveer 13 km lang van de Mazenopas tot de Mazeno Col, de langste graat op een achtduizender. Hij telt acht bijtoppen van meer dan ongeveer 6.800 m; de hoogste daarvan heet Mazeno Peak (7.120 m). De Mazenopas (ongeveer 5.360 m) verbindt het Rupaldal met de Diamerkant en vormt een semitechnische oversteek voor bergbeklimmers. Naar het noordoosten buigt de graat af bij de Rakhiot Peak, en aan het oostelijke uiteinde van het massief staat de Chongra Peak (6.830 m), boven Tarashing.

Hoeveel basiskampen heeft de Nanga Parbat?

De Nanga Parbat heeft drie basiskampen, één onder elke wand. Het noordelijke basiskamp, meestal gewoon Nanga Parbat Base Camp genoemd, ligt op ongeveer 3.950 m onder de Raikotwand, boven Fairy Meadows en Beyal (ongeveer 3.500 m). Het Herrligkoffer-basiskamp aan de Rupalkant ligt op ongeveer 3.550 m onder de Rupalwand; het dankt zijn naam aan Karl Herrligkoffer, die veel Duitse expedities naar de berg leidde. Het Diamir-basiskamp aan de westkant ligt op ongeveer 4.200 m en wordt vooral gebruikt door klimmers op de Kinshoferroute.

De meeste trekkers bereiken het noordelijke basiskamp, als lange dagwandeling vanaf Fairy Meadows. Wilt u die wandeling plannen of boeken, bekijk dan onze Nanga Parbat Basiskamp Trektocht.

Geschiedenis van de beklimmingen van de Nanga Parbat

De eerste poging om de Nanga Parbat te beklimmen dateert uit 1895, en Hermann Buhl bereikte als eerste de top op 3 juli 1953. Het verhaal loopt van de vroege Britse en Duitse expedities tot Reinhold Messner en, in 2016, de eerste winterbeklimming met een Pakistaanse klimmer in het team. Hieronder de belangrijkste data.

JaarWat er gebeurde
1895Albert Mummery doet met Geoffrey Hastings en Norman Collie de eerste poging en bereikt ongeveer 6.100 m op de Diamirwand. Mummery en twee Gurkha’s, Ragobir Thapa en Goman Singh, verdwijnen eind augustus.
1932Een Duits-Amerikaanse expeditie onder leiding van Willy Merkl bereikt de Rakhiot Peak (7.070 m) en toont aan dat de Raikotkant te beklimmen valt.
1934Tweede expeditie van Merkl: twee klimmers bereiken ongeveer 7.895 m, daarna houdt een storm het team hoog op de berg vast. Tien mannen komen om, onder wie Merkl en zes sherpa’s.
1937Een lawine bedelft Kamp IV onder de Rakhiot Peak; 16 mannen komen om, zeven Duitsers en negen sherpa’s.
1938Een expeditie onder leiding van Paul Bauer keert om door slecht weer.
3 juli 1953Eerste beklimming: Hermann Buhl, alleen en zonder flessenzuurstof, via de Raikotkant.
22 juni 1962Tweede beklimming en eerste via de Diamirwand: Toni Kinshofer, Siegfried Löw en Anderl Mannhardt. De Kinshoferroute wordt de normaalroute.
27 juni 1970Eerste beklimming van de Rupalwand, door Reinhold en Günther Messner, en eerste traverse van de berg.
1976Een tweede route op de Rupalwand, door een Oostenrijks team onder leiding van Hanns Schell.
1978Reinhold Messner maakt de eerste volledige solobeklimming van een achtduizender, via de Diamirwand.
1984De Française Liliane Barrard beklimt als eerste vrouw de Nanga Parbat.
1985Een Pools team, met onder anderen Jerzy Kukuczka, beklimt de Zuidoostpijler aan de Rupalkant.
2005Vince Anderson en Steve House beklimmen in alpine stijl een nieuwe directe lijn op de Rupalwand.
2012Sandy Allan en Rick Allen voltooien de eerste traverse van de volledige Mazenograat tot de top.
26 februari 2016Eerste winterbeklimming: Ali Sadpara, Alex Txikon en Simone Moro, via de Kinshoferroute.

Mummery, 1895: de eerste poging

De Britse klimmer Albert Mummery kwam in 1895 met Geoffrey Hastings en Norman Collie naar de Nanga Parbat. Hij klom hoog op de Diamirwand en bereikte ongeveer 6.100 m op de rotsrib die nu de Mummery-rib heet. Rond 24 augustus 1895 vertrok hij met twee Gurkha’s, Ragobir Thapa en Goman Singh, om over te steken naar de Raikotkant. Geen van de drie werd ooit teruggezien.

De Duitse expedities van de jaren 1930

In de jaren 1930 keerden Duitse expedities steeds weer terug naar de Nanga Parbat, altijd aan de lange Raikotkant. In 1932 leidde Willy Merkl een Duits-Amerikaans team dat de Rakhiot Peak bereikte en bewees dat de lange Raikotkant naar de top kon leiden. In 1934 kwam hij terug met een sterk team. Op 6 juli bereikten twee klimmers, Peter Aschenbrenner en Erwin Schneider, ongeveer 7.895 m, vlak bij de top. Vanaf de volgende dag hield een storm de klimmers hoog op de graat vast. Tien mannen kwamen om, onder wie Merkl, Willo Welzenbach, Uli Wieland en zes sherpa’s; Ang Tsering kwam als laatste overlevende naar beneden. In 1937 bedolf een lawine Kamp IV onder de Rakhiot Peak en kwamen zestien mannen om. Een expeditie in 1938 onder leiding van Paul Bauer keerde om door slecht weer. Tegen 1953 waren meer dan 30 mensen op de berg omgekomen, en de bijnaam „Killer Mountain” bleef hangen.

Hermann Buhl en de eerste beklimming, 1953

De Duits-Oostenrijkse expeditie van 1953 werd georganiseerd door Karl Herrligkoffer, met Peter Aschenbrenner als klimleider. Zij volgden de oude Raikotroute over de Rakhiot Peak. Op 3 juli verliet de Oostenrijkse klimmer Hermann Buhl in de vroege uren het hoogste kamp, samen met Otto Kempter. Kempter keerde om bij het Zilverzadel, en Buhl ging alleen verder voor de laatste 1.300 m, zonder flessenzuurstof. Hij bereikte de top rond 19.00 uur. Te laat om nog af te dalen, bracht hij de nacht staand door op een smalle richel, en hij kwam ongeveer 40 uur na zijn vertrek terug in het kamp. Het blijft de enige eerste beklimming van een achtduizender door één klimmer alleen. In Duitsland, Oostenrijk en Italië hoort Hermann Buhl nog altijd bij de bekendste namen uit de bergsport.

De Diamirwand, 1962

Negen jaar later probeerde een nieuwe expeditie van Herrligkoffer de westkant. Op 22 juni 1962 bereikten Toni Kinshofer, Siegfried Löw en Anderl Mannhardt de top rond 17.00 uur, opnieuw zonder flessenzuurstof. Löw kwam om tijdens de afdaling. Hun lijn op de Diamirwand heet nu de Kinshoferroute, en de meeste expedities gebruiken haar nog steeds.

Reinhold en Günther Messner op de Rupalwand, 1970

In 1970 leidde Karl Herrligkoffer een expeditie naar de Rupalwand, de grote zuidwand. Twee van de deelnemers waren de broers Reinhold en Günther Messner. Op 27 juni bereikten zij de top via de zuid-zuidoostelijke uitloper, nu de Messnerroute genoemd. Ze daalden niet af via de Rupalwand, maar via de Diamirwand, en maakten zo de eerste traverse van de berg. Günther kwam tijdens de afdaling om in een lawine; zijn stoffelijke resten werden in 2005 gevonden. Het verhaal werd verteld in de speelfilm Nanga Parbat uit 2010. In 1978 kwam Reinhold Messner terug en beklom de Nanga Parbat helemaal alleen via de Diamirwand, de eerste volledige solobeklimming van een achtduizender.

Eerste winterbeklimming, 2016

De Nanga Parbat hoorde bij de laatste achtduizenders die in de winter werden beklommen. Sinds de winter van 1988/89 hadden ongeveer 31 winterteams het geprobeerd. Op 26 februari 2016 bereikten Muhammad Ali Sadpara uit Pakistan, Alex Txikon uit Baskenland in Spanje en Simone Moro uit Italië de top via de Kinshoferroute aan de Diamirkant. Hun teamgenote Tamara Lunger keerde ongeveer 100 m onder de top om. Ali Sadpara kwam uit het dorp Sadpara bij Skardu, onze thuisstad, en werd de eerste Pakistaan die de eerste winterbeklimming van een achtduizender maakte.

De Nanga Parbat vandaag

Tegenwoordig beklimmen de meeste expedities de Nanga Parbat in de zomer via de Kinshoferroute vanaf het Diamir-basiskamp. De meeste mensen die nu naar de Nanga Parbat komen, zijn echter helemaal geen klimmers. Het gaat om wandelaars die de Raikotwand willen zien vanaf Fairy Meadows en het basiskamp, of de Rupalwand vanuit het Rupaldal.

Avondlicht op de sneeuw van de Nanga Parbat, gezien vanaf Fairy Meadows in Gilgit-Baltistan

Avondlicht op de Nanga Parbat vanaf Fairy Meadows.

De Nanga Parbat beklimmen

De Nanga Parbat wordt beklommen door ervaren hooggebergteklimmers, bijna altijd via de Kinshoferroute op de Diamirwand, in een kort zomerseizoen van ongeveer juni tot juli. Hij hoort bij de zwaarste achtduizenders, in dezelfde groep als K2, Kangchenjunga en Annapurna, en past dus niet als eerste achtduizender.

Klimmers reizen Pakistan binnen met een „Mountaineering & Trekking”-visum in de categorie bergbeklimmen (mountaineering), met een erkende touroperator als sponsor. De regering van Gilgit-Baltistan rekent voor elke buitenlandse klimmer een royalty (topgeld). Voor een top van 8.001–8.500 m zoals de Nanga Parbat bedraagt die volgens de officiële tarieflijsten voor 2025 USD 2.500 per persoon in de zomer (april tot en met september), USD 1.800 in de herfst (oktober en november) en USD 1.200 in de winter (december tot en met maart). Een verbindingsofficier (liaison officer) is verplicht voor expedities naar de achtduizenders, en klimmers nemen deel aan een briefing en een debriefing bij de toeristische autoriteiten. Onze uitnodigingsbrief krijgen onze gasten gratis.

Wij hebben geen pagina voor een Nanga Parbat-expeditie en verkopen geen beklimmingen van deze berg als pakket. Overweegt u uw eerste achtduizender, lees dan onze gids over welke achtduizender u als eerste beklimt. Bent u een ervaren team dat de Nanga Parbat zelf plant, neem dan contact met ons op met uw plannen.

Waar ziet u de Nanga Parbat?

De beste plekken om de Nanga Parbat te zien zijn Fairy Meadows en Beyal aan de noordkant, de Karakoram Highway rond de Raikotbrug en het Rupaldal aan de zuidkant. U ziet hem ook vanaf het Ramameer bij Astore, vanaf het Sheosarmeer op de Deosai-hoogvlakte en, op een heldere dag, vanuit het vliegtuig tussen Islamabad en Skardu.

UitkijkpuntKant en zichtbare wandHoogteHoe u er komtOnze reis
Fairy MeadowsNoord: Raikotwand en Noordtopongeveer 3.300 mPer jeep naar Tato, daarna ongeveer 5 km te voetFairy Meadows Trektocht
Beyal en het German ViewpointNoord: Raikotwand en Raikotgletsjer van dichtbijongeveer 3.500 m en 3.650 mTe voet verder vanaf Fairy MeadowsFairy Meadows Trektocht
Nanga Parbat-basiskamp (noord)Noord: voet van de Raikotwandongeveer 3.950 mDagwandeling vanaf Fairy MeadowsNanga Parbat Basiskamp Trektocht
Karakoram Highway bij de Raikotbrug en TalechiNoord: de hele Raikotflank vanaf de Indusongeveer 1.200–1.350 mOver de wegKarakoram Highway-reis
TarashingZuid: Rupalwandongeveer 2.900 mOver de weg vanaf AstoreNanga Parbat van twee kanten
Herrligkoffer-basiskamp en LatboZuid: voet van de Rupalwandongeveer 3.550 mWandeling vanaf TarashingNanga Parbat van twee kanten
RamameerOostkant van het massiefongeveer 3.500 mOver de weg vanaf Astore, daarna een wandelingNanga Parbat van twee kanten
Sheosarmeer, DeosaiVanuit het oosten, van verongeveer 4.100 mPer jeep over de Deosai, alleen in de zomerFairy Meadows en Skardu-reis
Vlucht Islamabad–SkarduVanuit de luchtkruishoogteLijnvlucht, als het weer het toelaatFairy Meadows en Skardu-reis

Fairy Meadows en Beyal

Fairy Meadows, op ongeveer 3.300 m, is een hooggelegen weide in een dennenbos recht onder de Raikotwand, en de klassieke plek om de Nanga Parbat te zien. Vanaf de hutten kijkt u recht omhoog langs de Raikotgletsjer naar de Noordtop en de lange witte flank van de berg, die bij zonsondergang roze kleurt en bij zonsopgang goud. Een of twee uur verder brengen Beyal (ongeveer 3.500 m) en het German Viewpoint (ongeveer 3.650 m) u veel dichter bij het ijs. Onze reizen volgen deze route; zie de Fairy Meadows Trektocht voor alle details.

Kleine vijver op Fairy Meadows met houten hutten, wandelaars en de Nanga Parbat op de achtergrond

De kleine vijver op Fairy Meadows, een geliefde plek voor foto’s van de berg.

De Karakoram Highway en het uitkijkpunt bij de Raikotbrug

De Karakoram Highway loopt langs de Indus aan de noordelijke voet van de Nanga Parbat, en op een heldere dag ziet u de berg duidelijk vanaf de weg. De mooiste uitzichten langs de weg vindt u rond de Raikotbrug (ongeveer 1.200 m) en bij het uitkijkpunt bij Talechi, iets verder naar het noorden (ongeveer 1.350 m), waar de hele Raikotflank boven de rivier uitrijst. Hier begrijpt u de schaal van de berg: u kijkt naar ongeveer 7.000 m rots en ijs, van de dalbodem tot de top. Vlakbij, onder Jaglot, ligt het uitkijkpunt waar de Himalaya, de Karakoram en de Hindu Kush samenkomen.

Het Rupaldal en Tarashing

Tarashing (ook geschreven als Tarishing), op ongeveer 2.900 m in het Rupaldal, is de toegangspoort tot de zuidkant. Vanuit het dorp en de velden erachter vult de Rupalwand het einde van het dal. Een wandeling het dal in brengt u naar het Herrligkoffer-basiskamp (ongeveer 3.550 m) en de weide van Latbo, met een klein gletsjermeer en herdershutten, recht onder de wand. De Rupalkant oogt rustiger dan Fairy Meadows en voelt wilder aan. Onze trektocht Nanga Parbat van twee kanten komt er langs.

Astore, Rama en de kant van Deosai

Het stadje Astore, op ongeveer 2.450 m, is de hoofdplaats van de oostkant. Daarboven leidt het Ramadal naar het Ramameer op ongeveer 3.500 m, dat volgens de toeristische dienst van Gilgit-Baltistan bij de voet van de Nanga Parbat ligt. Van hieruit ziet u de oostkant van het massief. Verder naar het oosten klimt de weg vanaf Astore naar de Deosai-hoogvlakte, een van de hoogste hoogvlaktes ter wereld. Vanaf het Sheosarmeer, op ongeveer 4.100 m aan de westrand, ziet u de Nanga Parbat op een heldere dag als een verre witte muur. De Deosai gaat alleen in de zomer open.

Vanuit de lucht: vluchten naar Skardu en Gilgit

De lijnvluchten van Islamabad naar Skardu en naar Gilgit komen dicht langs de Nanga Parbat. Op een heldere dag kijkt u van opzij naar de berg, boven de lagere ketens uit. Het zijn bergvluchten die alleen bij goed weer vertrekken; zie het uitzicht dus als een bonus, niet als vast onderdeel van uw plan.

Twee trekkers op het pad naar Beyal, met de Raikotwand van de Nanga Parbat vlak boven hen

Op het pad boven Fairy Meadows komt de Raikotwand veel dichterbij.

Hoe komt u bij de Nanga Parbat?

Naar de Nanga Parbat reist u van Islamabad over de Karakoram Highway naar Chilas, dan verder naar de Raikotbrug; daar neemt u een lokale jeep naar Tato en loopt u het laatste stuk naar Fairy Meadows. Voor de Rupalkant verlaat u de Karakoram Highway bij Jaglot en rijdt u via Astore naar Tarashing. Vluchten naar Gilgit of Skardu kunnen de reis bekorten als het weer het toelaat.

Van Islamabad naar Chilas over de weg

Chilas is de gebruikelijke overnachtingsplaats. Vanuit Islamabad lopen twee wegen. De Karakoram Highway blijft het hele jaar open en meet tot Chilas ongeveer 470–480 km; reken op een lange dag van zo’n 12 tot 14 uur. In de zomer meet de kortere weg over de Babusarpas (4.173 m) door het Kaghandal ongeveer 355 km. De Babusarweg gaat meestal open van ongeveer juni tot september, soms tot in oktober; de openingsdata wisselen elk jaar met de sneeuw.

Van Chilas naar Fairy Meadows

Vanaf Chilas rijdt u ongeveer 57 km, zo’n uur tot anderhalf uur, over de Karakoram Highway naar de Raikotbrug (ongeveer 1.200 m). Hier klimt een ruwe jeepweg van ongeveer 15 km door het Raikotdal naar Tato en eindigt rond 2.600 m; alleen lokale jeeps rijden er. Vanaf het einde van de weg loopt u ongeveer 5 km, meestal 2,5 tot 4 uur, naar Fairy Meadows. Onze reizen volgen deze route; in de Fairy Meadows Trektocht staat het programma dag voor dag.

Naar de Rupalkant

Voor het Rupaldal takt de weg naar Astore af van de Karakoram Highway bij Jaglot, ongeveer 60 km ten zuiden van Gilgit. Vanaf Astore loopt een zijweg omhoog naar Tarashing; vanaf de Raikotbrug meet de route ongeveer 90 km over de weg. Van Gilgit naar Astore rijdt u ongeveer 4 tot 5 uur. In de zomer kunt u vanaf Astore oostwaarts verder over de Deosai-hoogvlakte naar Skardu, ongeveer 152 km. Onze trektocht Nanga Parbat van twee kanten verbindt de twee kanten op deze manier.

Vluchten naar Gilgit of Skardu

Vluchten van Islamabad naar Gilgit of Skardu besparen u de lange rit, maar hebben door het weer vaak vertraging. Gilgit ligt het dichtst bij de noordkant: van de luchthaven van Gilgit naar de Raikotbrug rijdt u ongeveer 75 km. Skardu past beter voor de Deosaikant en om de Nanga Parbat te combineren met Baltistan. Plan altijd een reservedag voor het geval een vlucht niet doorgaat.

Visum en vergunningen

Bezoekers uit het buitenland vragen een visum voor Pakistan online aan via het officiële Pakistan Online Visa System. Voor trekkers naar Fairy Meadows en de basiskampen gaat het om een toeristisch e-visum of een trekkingvisum; welk van de twee, bevestigen wij bij uw boeking. Klimmers hebben het hierboven beschreven bergbeklimmersvisum en de vergunning nodig. Onze gids over het visum voor Pakistan legt elke stap uit, en bezoekersinformatie wordt gepubliceerd door de toeristische dienst van Gilgit-Baltistan. Onze uitnodigingsbrief krijgen onze gasten gratis.

Een hangbrug op het wandelpad door het bos naar Fairy Meadows

Een hangbrug op het bospad bij Fairy Meadows.

Beste tijd om de Nanga Parbat te zien

De beste tijd om de Nanga Parbat te zien loopt van juni tot en met september, als de paden naar Fairy Meadows en het Rupaldal sneeuwvrij zijn en de weg over de Babusarpas meestal open ligt. Juli en augustus zijn de warmste, maar ook de natste maanden, en ’s middags verbergen wolken vaak de top.

Op Fairy Meadows en in het Rupaldal staat geen weerstation. De tabel hieronder toont modelgegevens (ERA5-heranalyse, omgerekend naar ongeveer 3.300 m en gemiddeld over 2016–2025); lees haar dus als typische omstandigheden, niet als verwachting.

MaandFairy Meadows dag / nachtRegen en sneeuwWat u kunt verwachten
Januari-6 / -11 °C41 mmHartje winter; sneeuw en strenge vorst
Februari-4 / -10 °C45 mmHartje winter
Maart-1 / -6 °C83 mmSneeuw op het pad
April4 / -2 °C107 mmBegin van het seizoen; nog sneeuw op het pad
Mei9 / 3 °C110 mmSneeuwvelden; Babusarweg meestal nog dicht
Juni14 / 7 °C124 mmGoede maand; heldere ochtenden, Babusar gaat vaak open
Juli18 / 11 °C192 mmWarmste en natste maand; ’s middags bewolking
Augustus17 / 10 °C163 mmWarm; natte periodes
September14 / 7 °C100 mmGoede maand; helderder weer, minder bezoekers
Oktober7 / 0 °C62 mmKoude nachten; eerste sneeuw; Babusar kan dichtgaan
November1 / -4 °C31 mmBegin van de winter
December-3 / -9 °C20 mmWinter

Hoger op de berg wordt het kouder. Bij het noordelijke basiskamp (ongeveer 3.950 m) geeft het model in juli en augustus overdag ongeveer 12–13 °C, ’s nachts rond 5 °C, en in juni en september nachten rond het vriespunt. Er kan daar in elke maand sneeuw vallen, behalve in juli en augustus. Aan de Rupalkant ligt de temperatuur in Tarashing (ongeveer 2.900 m) een paar graden hoger dan op Fairy Meadows, en bij het Herrligkoffer-basiskamp (ongeveer 3.550 m) iets lager. Beneden in het Indusdal wordt het in Chilas in de zomer erg heet, met dagtemperaturen rond 35 °C in juli.

In de winter ligt de weide onder de sneeuw, met dagen onder het vriespunt en nachten rond -10 °C. Bent u benieuwd naar het koude seizoen, lees dan onze gids over wintertrektochten in Pakistan.

De besneeuwde wand van de Nanga Parbat weerspiegeld in een stille vijver bij Fairy Meadows op een heldere dag

Een windstille ochtend geeft de mooiste weerspiegelingen van de berg.

Bekijk de Nanga Parbat met ons

Chogori Adventure is een erkende touroperator in Gilgit-Baltistan (vergunning DTS-GB-055), in 2015 opgericht in Skardu, met een eigen lokaal team in Skardu en Islamabad. Wij zijn lid van de Pakistan Association of Tour Operators (PATO) en hebben meer dan 3.000 gasten begeleid op meer dan 500 reizen. Dit zijn onze zes reizen naar de Nanga Parbat:

ReisDagenVanaf (USD per persoon)Welke kant
Fairy Meadows Trektocht7$800Noord: Fairy Meadows, Beyal, optionele wandeling naar het basiskamp
Nanga Parbat Basiskamp Trektocht7$800Noord: van Fairy Meadows naar het basiskamp op ongeveer 3.950 m
Nanga Parbat van twee kanten12$1.800Noord en zuid: Fairy Meadows, Rama, Tarashing, Herrligkoffer-basiskamp, Deosai
Trektocht naar de basiskampen van Rakaposhi en Nanga Parbat12$1.500Noord: beide basiskampen, Nanga Parbat en Rakaposhi, in één reis
Fairy Meadows en Hunza-reis10$1.200Noord: Fairy Meadows, daarna het Hunzadal
Fairy Meadows en Skardu-reis10$1.200Noord: Fairy Meadows, daarna Skardu en Deosai

De Nanga Parbat ligt ook op de route van onze langere Karakoram Highway-reis en het Gilgit-Baltistan Trekkingavontuur. Meer ideeën vindt u in onze trektochten in Pakistan voor beginners, de mooiste trektochten in Noord-Pakistan en, als u Hunza wilt toevoegen, onze gids over het Hunzadal. Wij regelen graag privéreizen op deze routes en passen ze aan uw data aan. Neem contact met ons op met uw reisdata en de kant van de berg die u wilt zien.

Veelgestelde vragen

Hoe hoog is de Nanga Parbat?

De Nanga Parbat is 8.126 m (26.660 ft) hoog, de op acht na hoogste berg ter wereld en na de K2 de hoogste van Pakistan. Klimstatistieken en vergunningslijsten ronden vaak af op 8.125 m.

Waar ligt de Nanga Parbat, en in welk land?

De Nanga Parbat ligt in Pakistan, in Gilgit-Baltistan, op de grens van de districten Diamer en Astore. Hij vormt het westelijke uiteinde van de Himalaya, net ten zuidoosten van de noordelijke bocht van de Indus, bij Chilas en Astore.

Welke is hoger, de K2 of de Nanga Parbat?

De K2 is hoger: 8.611 m tegenover 8.126 m voor de Nanga Parbat. De K2 is de op één na hoogste berg op aarde, de Nanga Parbat de negende. Zie onze K2-gids.

Is de Nanga Parbat moeilijker te beklimmen dan de K2?

Beide horen, samen met de Kangchenjunga en de Annapurna, bij de zwaarste achtduizenders. De K2 is hoger; de Kinshofer-normaalroute op de Nanga Parbat heeft laag op de berg een steile wand van rots en ijs en bij warm weer steenslag, en de berg rijst heel ver boven zijn dalen uit.

Waarom heet de Nanga Parbat de Killer Mountain?

Klimmers gaven hem die bijnaam nadat er vóór de eerste beklimming in 1953 meer dan 30 mensen op zijn hellingen waren omgekomen, vooral in de storm van 1934 en de lawine van 1937. De naam hoort bij die vroege periode van expedities.

Hoeveel mensen kwamen om op de Nanga Parbat vóór de eerste beklimming?

Meer dan 30. Albert Mummery en twee Gurkha-metgezellen verdwenen in 1895, tien mannen kwamen om in 1934 en zestien in 1937, velen van hen sherpa-hoogtedragers. Deze verliezen liggen aan de oorsprong van de naam „Killer Mountain”.

Wie beklom de Nanga Parbat als eerste?

De Oostenrijkse klimmer Hermann Buhl, op 3 juli 1953, tijdens een Duits-Oostenrijkse expeditie. Hij klom de laatste 1.300 m alleen en zonder flessenzuurstof, bereikte de top rond 19.00 uur en bracht tijdens de afdaling de nacht staand door op een richel.

Wat is de Rupalwand en hoe hoog is hij?

De Rupalwand (Rupal Face) is de zuidwand van de Nanga Parbat. Hij rijst ongeveer 4.600 m (15.000 ft) op van het Rupaldal tot de top en wordt vaak de hoogste bergwand ter wereld genoemd. Reinhold en Günther Messner beklommen hem voor het eerst op 27 juni 1970. U ziet hem tijdens onze trektocht Nanga Parbat van twee kanten.

Wie maakte de eerste winterbeklimming van de Nanga Parbat?

Ali Sadpara uit Pakistan, Alex Txikon uit Spanje en Simone Moro uit Italië, op 26 februari 2016, via de Kinshoferroute aan de Diamirkant.

Wat betekent „Nanga Parbat”?

Het betekent „naakte berg”, van de Sanskrietwoorden voor naakt en berg, waarschijnlijk omdat er op de steile Rupalwand weinig sneeuw blijft liggen. De lokale naam, Diamer of Diamir, wordt meestal vertaald als „berg van de goden” of „koning der bergen”.

Kunt u naar de Nanga Parbat wandelen zonder hem te beklimmen?

Ja. Wandelaars bereiken Fairy Meadows (ongeveer 3.300 m) en het noordelijke basiskamp (ongeveer 3.950 m) zonder enige klimtechniek; zie onze Fairy Meadows Trektocht en Nanga Parbat Basiskamp Trektocht.

Over de auteur

Imtiyaz Ahmed Shigri richtte Chogori Adventure in 2015 op in Skardu. Onze gidsen komen uit de streek, hebben een overheidsvergunning en spreken Engels, en de meesten van hen hebben een EHBO-opleiding. Wij hebben een vergunning van het Department of Tourist Services (vergunning nr. 2494) en van de toeristische dienst van Gilgit-Baltistan (vergunning DTS-GB-055), en wij zijn lid van de Pakistan Association of Tour Operators, met kantoren in Skardu en Islamabad.

Beoordeeld met 4,9 van 5 op basis van 47 reviews op Google (november 2026). Lees onze reviews op Google

Delen

Related Tours

Latest Blogs

Categorieën