Nanga Parbat: wysokość, ściany Rupal i Diamir, historia i gdzie ją zobaczyć
Autor: Imtiyaz Ahmed Shigri, założyciel Chogori Adventure, Skardu · Aktualizacja: listopad 2026
Nanga Parbat ma 8126 m (26 660 ft) wysokości. To dziewiąta co do wysokości góra świata i druga w Pakistanie po K2. Wznosi się na zachodnim krańcu Himalajów w Gilgit-Baltistanie, na granicy dystryktów Diamer i Astore, tuż na południowy wschód od wielkiego północnego zakola Indusu. Ma trzy ogromne ściany: ścianę Rupal od południa, ścianę Diamir od zachodu i ścianę Raikot od północy. Pierwszy na szczyt wszedł Hermann Buhl, samotnie, 3 lipca 1953 roku. Aby ją zobaczyć, nie trzeba być wspinaczem: góra wypełnia niebo nad Fairy Meadows, góruje nad Karakoram Highway, a jej ściana Rupal wyrasta wprost z doliny Rupal. Jeśli chcieliby Państwo stanąć u jej stóp, nasz trekking do bazy pod Nanga Parbat trwa tydzień z Islamabadu.

Ściana Raikot (północna) Nanga Parbat nad chatami Fairy Meadows.
Jesteśmy lokalną firmą ze Skardu i organizujemy podróże po tych dolinach od 2015 roku. Goście przyjeżdżają pod Nanga Parbat zwykle dla widoku, nie dla szczytu, i najczęściej zadają te same pytania: jak jest wysoka, na którą ścianę patrzymy, kto wszedł na nią pierwszy i dlaczego nazywa się ją Killer Mountain, „Górą Zabójcą”? Ten przewodnik odpowiada na nie w jednym miejscu. Opisuje wysokość i położenie Nanga Parbat, znaczenie jej nazw, trzy ściany i bazy, historię wspinaczki od 1895 roku do pierwszego zimowego wejścia w 2016 roku, najlepsze miejsca, z których ją widać, dojazd oraz najlepsze miesiące na podróż.
Nanga Parbat w skrócie
Nanga Parbat to szczyt o wysokości 8126 m w Gilgit-Baltistanie w Pakistanie, zachodni filar Himalajów i jedna z 14 gór na Ziemi wyższych niż 8000 m. Najważniejsze fakty zebraliśmy w jednej tabeli. Wysokości miejsc wokół góry są zaokrąglone, tak jak na wszystkich naszych stronach.
| Pozycja | Szczegóły |
|---|---|
| Wysokość | 8126 m (26 660 ft). Wykazy wejść i pakistańskie listy pozwoleń często zaokrąglają ją do 8125 m. |
| Miejsce na świecie | 9. co do wysokości góra na Ziemi; najdalej na zachód wysunięty z 14 ośmiotysięczników |
| Miejsce w Pakistanie | 2. co do wysokości, po K2 (8611 m) |
| Pasmo górskie | Zachodni kraniec Himalajów; tuż na północy zaczyna się Karakorum (Karakoram) |
| Położenie | Gilgit-Baltistan, Pakistan, na granicy dystryktu Diamer (strona północna i zachodnia) i dystryktu Astore (strona Rupal) |
| Współrzędne | Około 35,2375° N, 74,5892° E |
| Wybitność | 4608 m, 14. najbardziej wybitny szczyt na Ziemi |
| Główne ściany | Rupal (południe), Diamir (zachód), Raikot lub Rakhiot (północ) |
| Pierwsze wejście | 3 lipca 1953, Hermann Buhl (Austria), samotnie i bez tlenu z butli, od strony Raikot |
| Pierwsze wejście zimowe | 26 lutego 2016, Ali Sadpara (Pakistan), Alex Txikon (Hiszpania) i Simone Moro (Włochy) |
| Droga normalna | Droga Kinshofera na ścianie Diamir, pierwsze przejście 22 czerwca 1962 |
| Najbliższe miejscowości | Chilas (około 1250 m), Astore i Gilgit; lotniska w Gilgit i Skardu |
| Obszar chroniony | Park Narodowy Nanga Parbat (2021); Fairy Meadows otrzymały status parku narodowego w 1995 roku |
| Najlepsze miesiące na widoki | Od czerwca do września, gdy szlaki są wolne od śniegu |
Dwie liczby wyjaśniają, dlaczego ta góra wydaje się tak ogromna, gdy stoi się u jej stóp. Wybitność 4608 m oznacza, że wznosi się bardzo wysoko ponad najniższą przełęcz łączącą ją z jakimkolwiek wyższym szczytem; wśród 100 najwyższych gór tylko Everest jest bardziej wybitny. A po stronie północnej teren opada o około 7000 m od szczytu do Indusu. Niewiele miejsc na Ziemi pokazuje tyle góry w jednym widoku.
Jak wysoka jest Nanga Parbat?
Nanga Parbat ma 8126 m (26 660 ft) wysokości, co czyni ją dziewiątą co do wysokości górą świata. W wykazach wejść i na pakistańskich listach pozwoleń spotkają Państwo także 8125 m. Obie liczby pochodzą z tego samego pomiaru, nie są to więc dwa różne pomiary.
Wysokość w metrach i stopach
Od dawna przyjmowana wysokość z pomiaru to 26 660 ft. Po dokładnym przeliczeniu daje to 8125,97 m. Po zwykłym zaokrągleniu wychodzi 8126 m i tę liczbę podają Britannica, strona departamentu turystyki Gilgit-Baltistanu poświęcona tej górze oraz każda strona naszego serwisu. Jeśli zamiast zaokrąglać odetnie się miejsca po przecinku, otrzymuje się 8125 m i dlatego tej liczby używają American Alpine Journal, serwisy statystyk ośmiotysięczników oraz system pozwoleń na wyprawy w Gilgit-Baltistanie. Żaden współczesny pomiar nie podał innej wysokości szczytu. Na pytanie „ile metrów ma Nanga Parbat?” prawidłowa odpowiedź brzmi więc: 8126 m, czyli 26 660 ft.
Satelitarne modele wysokości odczytują szczyt na około 8000 m, ale to znana słabość tych modeli na ostrych wierzchołkach, a nie nowa wysokość. Przydają się natomiast dla dolin i łąk i właśnie tak sprawdziliśmy wysokości punktów widokowych opisanych dalej w tym przewodniku.
Nanga Parbat na tle K2 i innych ośmiotysięczników Pakistanu
Pakistan ma pięć z 14 szczytów świata wyższych niż 8000 m. Cztery z nich, K2, Gasherbrum I, Broad Peak i Gasherbrum II, stoją blisko siebie wokół Concordii (Concordia, 4691 m) u czoła lodowca Baltoro w Karakorum. Nanga Parbat stoi samotnie, około 190 km dalej, na zachodnim krańcu Himalajów. Szczyty nad Baltoro szczegółowo opisuje nasz przewodnik po K2.
| Szczyt | Wysokość | Miejsce na świecie | Pasmo i rejon |
|---|---|---|---|
| K2 | 8611 m | 2. | Karakorum, Baltoro (Shigar) |
| Nanga Parbat | 8126 m | 9. | Himalaje, Diamer i Astore |
| Gasherbrum I | 8080 m | 11. | Karakorum, Baltoro |
| Broad Peak | 8051 m | 12. | Karakorum, Baltoro |
| Gasherbrum II | 8035 m | 13. | Karakorum, Baltoro |
K2 i Nanga Parbat to dwie najbardziej znane góry Pakistanu i często się je porównuje. Ta tabela pokazuje główne różnice.
| K2 | Nanga Parbat | |
|---|---|---|
| Wysokość | 8611 m | 8126 m (26 660 ft) |
| Miejsce na świecie | 2. | 9. |
| Pasmo | Karakorum | Himalaje (zachodni kraniec) |
| Pierwsze wejście | 31 lipca 1954, Lino Lacedelli i Achille Compagnoni | 3 lipca 1953, Hermann Buhl, samotnie |
| Pierwsze wejście zimowe | 16 stycznia 2021, dziesięcioosobowy zespół z Nepalu | 26 lutego 2016, Ali Sadpara, Alex Txikon i Simone Moro |
| Najbliższy widok dla trekkerów | Baza pod K2 (5150 m), na końcu trekkingu lodowcem Baltoro | Fairy Meadows (około 3300 m), kilka godzin marszu od drogi dla jeepów |
| Trudność dla wspinaczy | Jeden z najbardziej wymagających ośmiotysięczników | Jeden z najbardziej wymagających ośmiotysięczników |
Dlaczego Nanga Parbat wygląda na wyższą, niż jest
Nanga Parbat jest o 485 m niższa od K2, a mimo to wielu gości mówi, że wygląda na większą. Powodem jest dno doliny. K2 wyrasta z lodowców leżących już powyżej 5000 m. Nanga Parbat wyrasta znad Indusu, który przy moście Raikot (Raikot Bridge) płynie na wysokości około 1200 m. Po stronie północnej zbocze Raikot wznosi się o około 7000 m od doliny Indusu do szczytu na odległości w poziomie zaledwie około 25 km. Po stronie południowej ściana Rupal wznosi się jedną ścianą o około 4600 m od swojej podstawy.
Góra wciąż też rośnie. Geolodzy mierzą, że skały podnoszą się tu o około 1 cm rocznie, co jest jednym z najszybszych temp na Ziemi, a rzeki i lodowce jednocześnie je ścierają. Nanga Parbat zawiera jedne z najmłodszych odsłoniętych granitów na świecie, liczące zaledwie około 700 000 lat. Masyw leży w miejscu ostrego zachodniego zakrętu Himalajów, gdzie stara skała kontynentalna płyty indyjskiej została wypchnięta w górę spod skał Kohistanu.
Gdzie leży Nanga Parbat?
Nanga Parbat leży w Gilgit-Baltistanie, na dalekiej północy Pakistanu, około 27 km na zachód-południowy zachód od miasta Astore. Jej ściany północna i zachodnia należą do dystryktu Diamer, a strona południowa (Rupal) do dystryktu Astore. Najbliższe miasto przy Karakoram Highway to Chilas, a najbliższe lotnisko to Gilgit.
Gilgit-Baltistan: dystrykty Diamer i Astore
Główna grań Nanga Parbat biegnie z południowego zachodu na północny wschód i tworzy granicę między dwoma dystryktami. Do dystryktu Diamer, którego głównym miastem jest Chilas, należą dolina Raikot i Fairy Meadows po stronie północnej oraz dolina Diamir na zachodzie. Do dystryktu Astore należą dolina Rupal i wieś Tarashing po stronie południowej oraz dolina Rama na wschodzie. Dystrykt Diamer wziął nazwę od miejscowej nazwy góry, Diamer.
Od 2021 roku góra i jej doliny są chronione jako Park Narodowy Nanga Parbat o powierzchni 178 561 hektarów w dystryktach Diamer i Astore. Fairy Meadows ogłoszono parkiem narodowym już w 1995 roku, a dziś są częścią większego parku. O całym regionie przeczytają Państwo w naszym przewodniku po Gilgit-Baltistanie.
Zachodni filar Himalajów
Namcha Barwa wyznacza wschodni kraniec Himalajów, a Nanga Parbat zachodni, dlatego geografowie nazywają ją „zachodnim filarem” pasma. Indus opływa jej północne i zachodnie podnóże. Tuż na północ od góry zaczyna się zachodnie Karakorum, a nieco na północny zachód, przy ujściu rzeki Gilgit do Indusu poniżej Jaglot, spotykają się trzy wielkie pasma: Himalaje, Karakorum i Hindukusz. Przy Karakoram Highway jest punkt widokowy na to miejsce, a przy dobrej pogodzie widać z niego Nanga Parbat.
To położenie wyjaśnia też, dlaczego Nanga Parbat jest tak samotna. Jej najbliższy wyższy sąsiad w Himalajach to Dhaulagiri, oddalona o ponad 1000 km. Najbliższe ośmiotysięczniki w ogóle to szczyty nad Baltoro w Karakorum, około 190 km na wschód.
Najbliższe miejscowości i odległości
| Miejsce | Wysokość | Odległość i kierunek |
|---|---|---|
| Most Raikot (Raikot Bridge, Karakoram Highway) | około 1200 m | U podnóża strony północnej; początek drogi dla jeepów do Tato |
| Chilas | około 1250 m | Około 57 km drogą na zachód od mostu Raikot |
| Jaglot (Juglot) | około 1400 m | Około 30 km na północ od mostu Raikot; tu odchodzi droga do Astore i Skardu |
| Gilgit | około 1500 m | Lotnisko w Gilgit leży około 75 km drogą od mostu Raikot |
| Astore | około 2450 m | Około 27 km na wschód-północny wschód od szczytu; brama do dolin Rupal i Rama |
| Skardu | 2230 m | Dalej na wschód, przez płaskowyż Deosai lub drogą do Skardu; lotnisko |

Cały masyw ponad lasem Fairy Meadows w pogodny poranek.
Co oznacza nazwa Nanga Parbat?
Nanga Parbat oznacza „nagą górę”, od sanskryckich słów nagna (nagi) i parvata (góra); te same słowa funkcjonują dziś w urdu. Zwykle tłumaczy się to ścianą południową: ściana Rupal jest tak stroma, że na dużej części jej skał nie utrzymuje się śnieg, więc wygląda na nagą.
Mieszkańcy okolic góry mają dla niej własną nazwę w języku szina: Diamer, zapisywaną też jako Diamir lub Deo Mir. Zwykle tłumaczy się ją jako „góra bogów” albo „król gór”. Pierwsze tłumaczenie wywodzi się ze starych sanskryckich słów deva (bóg) i meru (góra); drugie podaje Britannica. Tę nazwę noszą dystrykt, dolina po stronie zachodniej i ściana zachodnia.
Inne nazwy zrodziły się z historii wspinaczki. Niemieccy wspinacze w latach 30. XX wieku nazwali łąkę pod ścianą północną Märchenwiese, „bajkową łąką”, z czego po angielsku powstało Fairy Meadows; miejscowi nazywają ją Joot. Niemcy wciąż nazywają ścianę południową Rupalwand, czyli ścianą Rupal. Strona północna ma zaś dwie pisownie: Rakhiot w dawnych książkach wspinaczkowych oraz Raikot, pisownię miejscową i urzędową, której używamy na naszych stronach. Obie oznaczają tę samą dolinę, lodowiec i ścianę.
Dlaczego Nanga Parbat nazywa się Killer Mountain („Góra Zabójca”)?
Wspinacze nadali Nanga Parbat przydomek „Killer Mountain”, czyli „Góra Zabójca”, ponieważ przed pierwszym wejściem w 1953 roku na jej zboczach zginęło ponad 30 osób. Pierwsza strata nastąpiła w 1895 roku, gdy zaginął brytyjski wspinacz Albert Mummery i dwóch towarzyszących mu Gurkhów. W burzy w 1934 roku zginęło dziesięciu ludzi, a w lawinie w 1937 roku szesnastu, wielu z nich to Szerpowie, tragarze wysokościowi. Nazwa pochodzi z tamtej wczesnej epoki wypraw, na długo przed nowoczesnym sprzętem, prognozami pogody i dzisiejszą drogą normalną po stronie Diamir. Trekkerzy nie wchodzą na drogi wspinaczkowe: szlaki na Fairy Meadows, do Beyal i do baz pozostają daleko poniżej lodowców i lodowych ścian góry.
Trzy ściany Nanga Parbat
Nanga Parbat ma trzy główne ściany: ścianę Rupal od południa, ścianę Diamir od zachodu i ścianę Raikot (Rakhiot) od północy. Każda ściana ma własną dolinę, własną bazę i własne miejsce w historii wspinaczki. Trekkerzy mogą zobaczyć ściany Raikot i Rupal; stronę Diamir odwiedzają głównie wspinacze.
| Ściana | Strona | Wielkość ściany | Pierwsze przejście | Dolina i baza | Czy trekkerzy ją zobaczą? |
|---|---|---|---|---|---|
| Ściana Rupal (Rupal Face) | Południe (Astore) | Wznosi się około 4600 m od podstawy; często nazywana najwyższą ścianą górską świata | 27 czerwca 1970, Reinhold i Günther Messnerowie | Dolina Rupal; baza Herrligkoffera (Herrligkoffer Base Camp), około 3550 m | Tak: z Tarashing, z bazy Herrligkoffera i z Latbo |
| Ściana Diamir | Zachód (Diamer) | Strome skały i lód nad lodowcem Diamir | 22 czerwca 1962, Kinshofer, Löw i Mannhardt | Dolina Diamir; baza Diamir, około 4200 m | Rzadko: to strona wspinaczy i nie organizujemy tam wyjazdów |
| Ściana Raikot (Rakhiot) | Północ (Diamer) | Zbocze wznosi się około 7000 m od doliny Indusu | 3 lipca 1953, Hermann Buhl | Dolina Raikot; baza pod Nanga Parbat, około 3950 m | Tak: z Fairy Meadows, z Beyal i z bazy |
Ściana Rupal (południowa)
Ściana Rupal wznosi się około 4600 m (15 000 ft) ponad swoją podstawę, od doliny Rupal na wysokości około 3500 m aż po szczyt. Często nazywa się ją najwyższą ścianą górską świata. Niemcy nazywają ją Rupalwand. Ściana jest tak stroma, że duża jej część pozostaje naga i stąd prawdopodobnie wzięła się nazwa „naga góra”. Spod niej spływa lodowiec Rupal, zwany też lodowcem Toshain, który zasila rzekę Rupal.
Pierwsze przejście ściany miało miejsce w 1970 roku i od tego czasu pokonało ją niewiele zespołów (zob. historię poniżej). Dla piechurów klasyczny bliski widok roztacza się z bazy Herrligkoffera i z łąki Latbo. U jej stóp, w bazie Herrligkoffera, mogą Państwo stanąć podczas naszego trekkingu Nanga Parbat z obu stron.

Na szlaku w dolinie Rupal, na spokojniejszej południowej stronie Nanga Parbat.
Ściana Diamir (zachodnia)
Ściana Diamir patrzy na zachód, na dolinę Diamir i jej lodowiec. To tutaj Albert Mummery podjął w 1895 roku pierwszą próbę wejścia na jakikolwiek ośmiotysięcznik, docierając do około 6100 m na żebrze, które dziś nosi jego imię: żebro Mummery'ego (Mummery Rib). 22 czerwca 1962 roku Toni Kinshofer, Siegfried Löw i Anderl Mannhardt weszli od tej strony na szczyt, bez tlenu z butli. Ich linia, droga Kinshofera, jest dziś drogą normalną: wchodzi nią większość wypraw i nią też poprowadzono pierwsze wejście zimowe w 2016 roku. Na drodze jest nisko położona stroma ściana skalno-lodowa, a przy ciepłej pogodzie spadają kamienie. Baza wspinaczy leży na wysokości około 4200 m; dociera się do niej z Chilas przez dolinę Diamir.
Ściana Raikot (Rakhiot) (północna)
Ściana Raikot to północna strona góry, nad doliną Raikot i lodowcem Raikot, którego potok spływa do Indusu. To ją widać z Fairy Meadows. Wszystkie niemieckie wyprawy z lat 30. XX wieku próbowały od tej strony i stąd Hermann Buhl dokonał pierwszego wejścia w 1953 roku, przez Rakhiot Peak (7070 m) i śnieżny płaskowyż Srebrnego Siodła (Silver Saddle). Jedna niespodzianka dla gości: wierzchołek widoczny z Fairy Meadows to nie główny szczyt. To Szczyt Północny (North Peak, 7816 m), około 3 km na północ od wierzchołka głównego, który zasłania prawdziwy szczyt i Srebrne Siodło.

Lodowiec Raikot spływa ze ściany północnej obok lasu Fairy Meadows.
Granie i inne wierzchołki
Nanga Parbat to nie pojedynczy szczyt, lecz cały masyw. Na południowy zachód biegnie grań Mazeno (Mazeno Ridge), długa na około 13 km od przełęczy Mazeno (Mazeno Pass) do przełęczy Mazeno Col, najdłuższa grań na jakimkolwiek ośmiotysięczniku. Ma osiem wierzchołków bocznych wyższych niż około 6800 m, z których najwyższy to Mazeno Peak (7120 m). Przełęcz Mazeno (około 5360 m) łączy dolinę Rupal ze stroną Diamer i jest półtechnicznym przejściem dla alpinistów. Na północnym wschodzie grań skręca przy Rakhiot Peak, a na wschodnim krańcu masywu, nad Tarashing, wznosi się Chongra Peak (6830 m).
Ile baz ma Nanga Parbat?
Nanga Parbat ma trzy bazy, po jednej pod każdą ścianą. Baza północna, zwykle nazywana po prostu bazą pod Nanga Parbat (Nanga Parbat Base Camp), leży na wysokości około 3950 m pod ścianą Raikot, powyżej Fairy Meadows i Beyal (około 3500 m). Baza Herrligkoffera po stronie Rupal leży na około 3550 m pod ścianą Rupal; jej nazwa upamiętnia Karla Herrligkoffera, który poprowadził na tę górę wiele niemieckich wypraw. Baza Diamir po stronie zachodniej leży na około 4200 m i korzystają z niej głównie wspinacze na drodze Kinshofera.
Baza północna to ta, do której dociera większość trekkerów, w ramach długiej jednodniowej wycieczki z Fairy Meadows. Aby zaplanować lub zarezerwować tę wycieczkę, zapraszamy na nasz trekking do bazy pod Nanga Parbat.
Historia wspinaczki na Nanga Parbat
Pierwszą próbę wejścia na Nanga Parbat podjęto w 1895 roku, a Hermann Buhl stanął na szczycie jako pierwszy 3 lipca 1953 roku. Jej historia prowadzi od wczesnych wypraw brytyjskich i niemieckich do Reinholda Messnera i, w 2016 roku, do pierwszego wejścia zimowego z pakistańskim wspinaczem w zespole. Oto najważniejsze daty.
| Rok | Co się wydarzyło |
|---|---|
| 1895 | Albert Mummery wraz z Geoffreyem Hastingsem i Normanem Colliem podejmuje pierwszą próbę i dociera do około 6100 m na ścianie Diamir. Mummery i dwóch Gurkhów, Ragobir Thapa i Goman Singh, pod koniec sierpnia znikają bez śladu. |
| 1932 | Niemiecko-amerykańska wyprawa pod kierownictwem Willy'ego Merkla dociera na Rakhiot Peak (7070 m) i pokazuje, że od strony Raikot można się wspinać. |
| 1934 | Druga wyprawa Merkla: dwóch wspinaczy dociera do około 7895 m, po czym burza więzi zespół wysoko na górze. Ginie dziesięciu ludzi, w tym Merkl i sześciu Szerpów. |
| 1937 | Lawina zasypuje obóz IV poniżej Rakhiot Peak; ginie 16 ludzi, siedmiu Niemców i dziewięciu Szerpów. |
| 1938 | Wyprawa pod kierownictwem Paula Bauera zawraca z powodu złej pogody. |
| 3 lipca 1953 | Pierwsze wejście: Hermann Buhl, samotnie i bez tlenu z butli, od strony Raikot. |
| 22 czerwca 1962 | Drugie wejście i pierwsze ścianą Diamir: Toni Kinshofer, Siegfried Löw i Anderl Mannhardt. Droga Kinshofera staje się drogą normalną. |
| 27 czerwca 1970 | Pierwsze przejście ściany Rupal przez Reinholda i Günthera Messnerów oraz pierwszy trawers góry. |
| 1976 | Druga droga na ścianie Rupal, wytyczona przez austriacki zespół pod kierownictwem Hannsa Schella. |
| 1978 | Reinhold Messner dokonuje pierwszego w pełni samotnego wejścia na ośmiotysięcznik, ścianą Diamir. |
| 1984 | Francuzka Liliane Barrard zostaje pierwszą kobietą na szczycie Nanga Parbat. |
| 1985 | Polski zespół, w którym był Jerzy Kukuczka, pokonuje Filar Południowo-Wschodni po stronie Rupal. |
| 2005 | Vince Anderson i Steve House przechodzą w stylu alpejskim nową bezpośrednią linię na ścianie Rupal. |
| 2012 | Sandy Allan i Rick Allen jako pierwsi przechodzą całą grań Mazeno aż na szczyt. |
| 26 lutego 2016 | Pierwsze wejście zimowe: Ali Sadpara, Alex Txikon i Simone Moro, drogą Kinshofera. |
Mummery, 1895: pierwsza próba
Brytyjski wspinacz Albert Mummery przybył pod Nanga Parbat w 1895 roku z Geoffreyem Hastingsem i Normanem Colliem. Wspiął się wysoko na ścianie Diamir, docierając do około 6100 m na żebrze skalnym, które dziś nazywa się żebrem Mummery'ego. Około 24 sierpnia 1895 roku wyruszył z dwoma Gurkhami, Ragobirem Thapą i Gomanem Singhem, aby przejść na stronę Raikot. Żadnego z nich trzech nikt już nie zobaczył.
Niemieckie wyprawy z lat 30. XX wieku
W latach 1930–1939 niemieckie wyprawy wracały pod Nanga Parbat raz za razem, zawsze od długiej strony Raikot. W 1932 roku Willy Merkl poprowadził niemiecko-amerykański zespół, który dotarł na Rakhiot Peak i dowiódł, że długa strona Raikot może prowadzić na szczyt. W 1934 roku wrócił z silnym zespołem. 6 lipca dwóch wspinaczy, Peter Aschenbrenner i Erwin Schneider, dotarło do około 7895 m, blisko wierzchołka. Od następnego dnia burza uwięziła wspinaczy wysoko na grani. Zginęło dziesięciu ludzi, wśród nich Merkl, Willo Welzenbach, Uli Wieland i sześciu Szerpów; Ang Tsering zszedł na dół jako ostatni ocalały. W 1937 roku lawina zasypała obóz IV poniżej Rakhiot Peak i zabiła szesnastu ludzi. Wyprawa z 1938 roku pod kierownictwem Paula Bauera zawróciła z powodu złej pogody. Do 1953 roku na górze zginęło ponad 30 osób, a przydomek „Killer Mountain” („Góra Zabójca”) przylgnął do niej na dobre.
Hermann Buhl i pierwsze wejście, 1953
Niemiecko-austriacką wyprawę z 1953 roku zorganizował Karl Herrligkoffer, a kierownikiem wspinaczki był Peter Aschenbrenner. Wyprawa poszła starą drogą od strony Raikot przez Rakhiot Peak. 3 lipca austriacki wspinacz Hermann Buhl wyszedł z najwyższego obozu we wczesnych godzinach rannych razem z Ottonem Kempterem. Kempter zawrócił w pobliżu Srebrnego Siodła, a Buhl poszedł dalej sam przez ostatnie 1300 m, bez tlenu z butli. Na szczyt dotarł około 19:00. Było za późno na zejście, więc spędził noc na stojąco na wąskiej półce i wrócił do obozu po około 40 godzinach od wyjścia. To wciąż jedyne pierwsze wejście na ośmiotysięcznik dokonane przez samotnego wspinacza. W Niemczech, Austrii i Włoszech Hermann Buhl pozostaje jednym z najbardziej znanych nazwisk w alpinizmie.
Ściana Diamir, 1962
Dziewięć lat później kolejna wyprawa Herrligkoffera spróbowała od strony zachodniej. 22 czerwca 1962 roku Toni Kinshofer, Siegfried Löw i Anderl Mannhardt dotarli na szczyt około 17:00, znowu bez tlenu z butli. Löw zginął podczas zejścia. Ich linia na ścianie Diamir nazywa się dziś drogą Kinshofera i to nią wchodzi obecnie większość wypraw.
Reinhold i Günther Messnerowie na ścianie Rupal, 1970
W 1970 roku Karl Herrligkoffer poprowadził wyprawę na ścianę Rupal, wielką ścianę południową. Dwoma jej uczestnikami byli bracia Reinhold i Günther Messnerowie. 27 czerwca dotarli na szczyt filarem południowo-południowo-wschodnim, dziś nazywanym drogą Messnera. Nie zeszli z powrotem ścianą Rupal: zeszli ścianą Diamir, dokonując pierwszego trawersu góry. Günther zginął w lawinie podczas zejścia; jego szczątki odnaleziono w 2005 roku. Tę historię opowiada film fabularny Nanga Parbat z 2010 roku. W 1978 roku Reinhold Messner wrócił i wszedł na Nanga Parbat całkowicie sam ścianą Diamir; było to pierwsze w pełni samotne wejście na jakikolwiek ośmiotysięcznik.
Pierwsze wejście zimowe, 2016
Nanga Parbat była jednym z ostatnich ośmiotysięczników zdobytych zimą. Od zimy 1988/89 próbowało około 31 zimowych zespołów. 26 lutego 2016 roku Muhammad Ali Sadpara z Pakistanu, Alex Txikon z Kraju Basków w Hiszpanii i Simone Moro z Włoch dotarli na szczyt drogą Kinshofera po stronie Diamir. Ich partnerka z zespołu Tamara Lunger zawróciła około 100 m poniżej wierzchołka. Ali Sadpara pochodził ze wsi Sadpara koło Skardu, naszego rodzinnego miasta, i został pierwszym Pakistańczykiem, który dokonał pierwszego zimowego wejścia na ośmiotysięcznik.
Nanga Parbat dzisiaj
Dziś większość wypraw wchodzi na Nanga Parbat latem drogą Kinshofera z bazy Diamir. Większość osób, które dziś przyjeżdżają pod Nanga Parbat, w ogóle nie jest wspinaczami. To piechurzy, którzy przyjeżdżają zobaczyć ścianę Raikot z Fairy Meadows i z bazy albo ścianę Rupal z doliny Rupal.

Wieczorne światło na Nanga Parbat widziane z Fairy Meadows.
Wspinaczka na Nanga Parbat
Na Nanga Parbat wchodzą doświadczeni alpiniści wysokogórscy, niemal zawsze drogą Kinshofera na ścianie Diamir, w krótkim letnim sezonie mniej więcej od czerwca do lipca. To jeden z najbardziej wymagających ośmiotysięczników, w tej samej grupie co K2, Kanczendzonga i Annapurna, nie nadaje się więc na pierwszy ośmiotysięcznik.
Wspinacze wjeżdżają do Pakistanu na wizie „Mountaineering & Trekking” w kategorii wspinaczkowej (Mountaineering), ze sponsorem w postaci licencjonowanego operatora. Rząd Gilgit-Baltistanu pobiera opłatę (royalty) od każdego zagranicznego wspinacza. Dla szczytu o wysokości 8001–8500 m, takiego jak Nanga Parbat, wynosi ona 2500 USD od osoby latem (od kwietnia do września), 1800 USD jesienią (październik i listopad) i 1200 USD zimą (od grudnia do marca), według oficjalnych cenników na 2025 rok. Przy wyprawach na szczyty 8000 m wymagany jest oficer łącznikowy, a wspinacze uczestniczą w odprawie przed wyprawą i po niej z władzami turystycznymi. Nasz list zapraszający jest dla naszych gości bezpłatny.
Nie prowadzimy strony wyprawy na Nanga Parbat i nie sprzedajemy wejść na tę górę jako pakietu. Jeśli myślą Państwo o swoim pierwszym ośmiotysięczniku, zapraszamy do naszego przewodnika na który ośmiotysięcznik wejść najpierw. Jeśli są Państwo doświadczonym zespołem planującym samą Nanga Parbat, prosimy o kontakt i przesłanie planów.
Gdzie zobaczyć Nanga Parbat
Najlepsze miejsca, z których widać Nanga Parbat, to Fairy Meadows i Beyal po stronie północnej, Karakoram Highway w okolicy mostu Raikot oraz dolina Rupal po stronie południowej. Górę widać też znad jeziora Rama koło Astore, znad jeziora Sheosar na płaskowyżu Deosai oraz, przy dobrej pogodzie, z samolotu między Islamabadem a Skardu.
| Punkt widokowy | Strona i widoczna ściana | Wysokość | Jak tam dotrzeć | Nasz wyjazd |
|---|---|---|---|---|
| Fairy Meadows | Północ: ściana Raikot i Szczyt Północny | około 3300 m | Jeepem do Tato, potem około 5 km pieszo | Trekking na Fairy Meadows |
| Beyal i German Viewpoint (Niemiecki Punkt Widokowy) | Północ: ściana Raikot i lodowiec Raikot z bliska | około 3500 m i 3650 m | Dalej pieszo z Fairy Meadows | Trekking na Fairy Meadows |
| Baza pod Nanga Parbat (północna) | Północ: podnóże ściany Raikot | około 3950 m | Jednodniowa wycieczka z Fairy Meadows | Trekking do bazy pod Nanga Parbat |
| Karakoram Highway koło mostu Raikot i Talechi | Północ: całe zbocze Raikot znad Indusu | około 1200–1350 m | Drogą | Wycieczka po Karakoram Highway |
| Tarashing | Południe: ściana Rupal | około 2900 m | Drogą z Astore | Nanga Parbat z obu stron |
| Baza Herrligkoffera i Latbo | Południe: podnóże ściany Rupal | około 3550 m | Pieszo z Tarashing | Nanga Parbat z obu stron |
| Jezioro Rama | Wschodnia strona masywu | około 3500 m | Drogą z Astore, potem pieszo | Nanga Parbat z obu stron |
| Jezioro Sheosar, Deosai | Od wschodu, z daleka | około 4100 m | Jeepem przez Deosai, tylko latem | Wycieczka do Fairy Meadows i Skardu |
| Lot Islamabad–Skardu | Z powietrza | wysokość przelotowa | Lot rejsowy, jeśli pozwala pogoda | Wycieczka do Fairy Meadows i Skardu |
Fairy Meadows i Beyal
Fairy Meadows, na wysokości około 3300 m, to wysokogórska łąka w sosnowym lesie tuż pod ścianą Raikot i klasyczne miejsce, by zobaczyć Nanga Parbat. Od chat patrzy się prosto w górę lodowca Raikot na Szczyt Północny i długie białe zbocze góry, które o zachodzie słońca różowieje, a o świcie złoci się. Godzinę lub dwie dalej Beyal (około 3500 m) i German Viewpoint (około 3650 m) przybliżają Państwa znacznie do lodu. Nasze wyjazdy prowadzą tą trasą; szczegóły znajdą Państwo na stronie trekkingu na Fairy Meadows.

Mały staw na Fairy Meadows, ulubione miejsce do fotografowania góry.
Karakoram Highway i punkt widokowy przy moście Raikot
Karakoram Highway biegnie wzdłuż Indusu u północnego podnóża Nanga Parbat i przy dobrej pogodzie góra jest dobrze widoczna z drogi. Najlepsze widoki z drogi są w okolicy mostu Raikot (około 1200 m) i z punktu widokowego koło Talechi, nieco dalej na północ (około 1350 m), gdzie całe zbocze Raikot wznosi się nad rzeką. To miejsce pozwala zrozumieć skalę góry: patrzą Państwo na około 7000 m skał i lodu od dna doliny do szczytu. Nieopodal, poniżej Jaglot, jest punkt widokowy w miejscu, gdzie spotykają się Himalaje, Karakorum i Hindukusz.
Dolina Rupal i Tarashing
Tarashing (zapisywane też Tarishing), na wysokości około 2900 m w dolinie Rupal, to brama na stronę południową. Ze wsi i z pól za nią widać ścianę Rupal zamykającą dolinę. Spacer w górę doliny prowadzi do bazy Herrligkoffera (około 3550 m) i łąki Latbo z małym jeziorkiem polodowcowym i szałasami pasterzy, tuż pod ścianą. Strona Rupal jest spokojniejsza niż Fairy Meadows i bardziej dzika. Odwiedza ją nasz trekking Nanga Parbat z obu stron.
Astore, Rama i strona Deosai
Miasto Astore, na wysokości około 2450 m, to główna miejscowość strony wschodniej. Powyżej dolina Rama prowadzi do jeziora Rama na wysokości około 3500 m, które według departamentu turystyki Gilgit-Baltistanu leży niedaleko podnóża Nanga Parbat. Stąd widać wschodnią stronę masywu. Dalej na wschód droga z Astore wspina się na płaskowyż Deosai, jeden z najwyżej położonych płaskowyżów świata. Znad jeziora Sheosar, na wysokości około 4100 m na jego zachodnim skraju, przy dobrej pogodzie widać Nanga Parbat jako odległą białą ścianę. Deosai jest dostępne tylko latem.
Z powietrza: loty do Skardu i Gilgit
Rejsowe loty z Islamabadu do Skardu i do Gilgit przelatują blisko Nanga Parbat. Przy dobrej pogodzie widzi się górę z boku, ponad niższymi pasmami. To loty górskie, które odbywają się tylko przy dobrej pogodzie, dlatego widok warto traktować jako dodatek, a nie plan.

Na szlaku powyżej Fairy Meadows ściana Raikot jest znacznie bliżej.
Jak dotrzeć pod Nanga Parbat
Aby dotrzeć pod Nanga Parbat, jedzie się z Islamabadu do Chilas po Karakoram Highway, dalej do mostu Raikot, lokalnym jeepem do Tato, a ostatni odcinek na Fairy Meadows pokonuje się pieszo. Na stronę Rupal zjeżdża się z Karakoram Highway koło Jaglot i jedzie przez Astore do Tarashing. Loty do Gilgit lub Skardu mogą skrócić podróż, gdy pozwala pogoda.
Z Islamabadu do Chilas drogą
Chilas to zwykłe miejsce noclegu. Z Islamabadu prowadzą tam dwie drogi. Karakoram Highway jest otwarta przez cały rok i ma do Chilas około 470–480 km; to długi dzień jazdy, mniej więcej od 12 do 14 godzin. Latem krótsza droga przez przełęcz Babusar (Babusar Pass, 4173 m) i dolinę Kaghan liczy około 355 km. Droga przez Babusar jest zwykle otwarta mniej więcej od czerwca do września, czasem do października; terminy otwarcia zmieniają się co roku w zależności od śniegu.
Z Chilas na Fairy Meadows
Z Chilas jest około 57 km, mniej więcej godzina lub półtorej, wzdłuż Karakoram Highway do mostu Raikot (około 1200 m). Stąd wyboista droga dla jeepów o długości około 15 km wspina się doliną Raikot do Tato i kończy się na wysokości około 2600 m; jeżdżą nią tylko lokalne jeepy. Od końca drogi jest około 5 km pieszo, zwykle od 2,5 do 4 godzin, na Fairy Meadows. Nasze wyjazdy prowadzą tą trasą; plan dzień po dniu ma trekking na Fairy Meadows.
Na stronę Rupal
Do doliny Rupal droga do Astore odchodzi od Karakoram Highway koło Jaglot, około 60 km na południe od Gilgit. Z Astore boczna droga prowadzi do Tarashing; od mostu Raikot jest to około 90 km drogą. Z Gilgit do Astore jedzie się około 4 do 5 godzin. Latem można jechać z Astore dalej na wschód przez płaskowyż Deosai do Skardu, około 152 km. Nasz trekking Nanga Parbat z obu stron łączy w ten sposób obie strony.
Loty do Gilgit lub Skardu
Loty z Islamabadu do Gilgit lub Skardu pozwalają uniknąć długiej jazdy, ale często są opóźniane przez pogodę. Gilgit to bliższe lotnisko dla strony północnej: z lotniska w Gilgit do mostu Raikot jest około 75 km. Skardu lepiej się sprawdza dla strony Deosai i przy łączeniu Nanga Parbat z Baltistanem. Zawsze warto zaplanować dzień zapasowy na wypadek, gdyby lot się nie odbył.
Wiza i pozwolenia
Goście z zagranicy składają wniosek o wizę pakistańską online w oficjalnym systemie Pakistan Online Visa System. Dla trekkerów na Fairy Meadows i do baz do wyboru jest turystyczna e-wiza lub wiza trekkingowa; przy rezerwacji potwierdzamy, która z nich. Wspinacze potrzebują opisanej wyżej wizy wspinaczkowej i pozwolenia. Nasz przewodnik po wizie do Pakistanu wyjaśnia każdy krok, a informacje dla odwiedzających publikuje departament turystyki Gilgit-Baltistanu. Nasz list zapraszający jest dla naszych gości bezpłatny.

Most wiszący na leśnym szlaku koło Fairy Meadows.
Najlepszy czas, by zobaczyć Nanga Parbat
Najlepszy czas, by zobaczyć Nanga Parbat, to okres od czerwca do września, gdy szlaki na Fairy Meadows i w dolinie Rupal są wolne od śniegu, a droga przez przełęcz Babusar jest zwykle otwarta. Lipiec i sierpień są najcieplejsze, ale też najbardziej deszczowe, a po południu chmury często zasłaniają szczyt.
Na Fairy Meadows ani w dolinie Rupal nie ma stacji meteorologicznej. Poniższa tabela to dane modelowe (reanaliza ERA5, przeliczona na wysokość około 3300 m i uśredniona za lata 2016–2025), dlatego należy ją traktować jako typowe warunki, a nie prognozę.
| Miesiąc | Fairy Meadows dzień / noc | Deszcz i śnieg | Czego się spodziewać |
|---|---|---|---|
| Styczeń | -6 / -11 °C | 41 mm | Głęboka zima; śnieg i silny mróz |
| Luty | -4 / -10 °C | 45 mm | Głęboka zima |
| Marzec | -1 / -6 °C | 83 mm | Śnieg na szlaku |
| Kwiecień | 4 / -2 °C | 107 mm | Początek sezonu; na szlaku wciąż śnieg |
| Maj | 9 / 3 °C | 110 mm | Płaty śniegu; droga przez Babusar zwykle jeszcze zamknięta |
| Czerwiec | 14 / 7 °C | 124 mm | Dobry miesiąc; pogodne poranki, Babusar często się otwiera |
| Lipiec | 18 / 11 °C | 192 mm | Najcieplej i najwięcej opadów; po południu chmury |
| Sierpień | 17 / 10 °C | 163 mm | Ciepło; okresy deszczu |
| Wrzesień | 14 / 7 °C | 100 mm | Dobry miesiąc; czystsze niebo, mniej gości |
| Październik | 7 / 0 °C | 62 mm | Zimne noce; pierwszy śnieg; Babusar może zostać zamknięty |
| Listopad | 1 / -4 °C | 31 mm | Początek zimy |
| Grudzień | -3 / -9 °C | 20 mm | Zima |
Wyżej jest zimniej. W bazie północnej (około 3950 m) model podaje w lipcu i sierpniu około 12–13 °C w dzień i około 5 °C w nocy, a w czerwcu i wrześniu noce w okolicy zera. Śnieg może tam spaść w każdym miesiącu oprócz lipca i sierpnia. Po stronie Rupal w Tarashing (około 2900 m) jest o kilka stopni cieplej niż na Fairy Meadows, a w bazie Herrligkoffera (około 3550 m) nieco zimniej. Niżej, w dolinie Indusu, w Chilas latem jest bardzo gorąco: w lipcu w dzień około 35 °C.
Zimą łąka leży pod śniegiem, w dzień temperatura jest poniżej zera, a w nocy około -10 °C. Jeśli interesuje Państwa zimowa pora roku, zapraszamy do przewodnika zimowe trekkingi w Pakistanie.

Bezwietrzny poranek daje najpiękniejsze odbicia góry.
Nanga Parbat z nami: nasze wyjazdy
Chogori Adventure to licencjonowany operator z Gilgit-Baltistanu (licencja DTS-GB-055), założony w Skardu w 2015 roku, z własnym lokalnym zespołem w Skardu i Islamabadzie. Jesteśmy członkiem Pakistan Association of Tour Operators (Pakistańskiego Stowarzyszenia Touroperatorów) i zaopiekowaliśmy się ponad 3000 gości podczas ponad 500 wyjazdów. Oto nasze sześć wyjazdów pod Nanga Parbat:
| Wyjazd | Dni | Od (USD za osobę) | Która strona |
|---|---|---|---|
| Trekking na Fairy Meadows | 7 | 800 USD | Północ: Fairy Meadows, Beyal, opcjonalne wyjście do bazy |
| Trekking do bazy pod Nanga Parbat | 7 | 800 USD | Północ: z Fairy Meadows do bazy na wysokości około 3950 m |
| Nanga Parbat z obu stron | 12 | 1800 USD | Północ i południe: Fairy Meadows, Rama, Tarashing, baza Herrligkoffera, Deosai |
| Trekking do baz pod Rakaposhi i Nanga Parbat | 12 | 1500 USD | Północ: obie bazy, pod Nanga Parbat i pod Rakaposhi, w jednym wyjeździe |
| Wycieczka do Fairy Meadows i doliny Hunza | 10 | 1200 USD | Północ: Fairy Meadows, potem dolina Hunza |
| Wycieczka do Fairy Meadows i Skardu | 10 | 1200 USD | Północ: Fairy Meadows, potem Skardu i Deosai |
Nanga Parbat leży też na trasie naszych dłuższych wyjazdów: wycieczki po Karakoram Highway i przygody trekkingowej w Gilgit-Baltistanie. Więcej pomysłów znajdą Państwo w zestawieniach trekkingi w Pakistanie dla początkujących i najlepsze trekkingi w północnym Pakistanie, a jeśli chcieliby Państwo dodać Hunzę, w naszym przewodniku po dolinie Hunza. Możemy zorganizować na tych trasach prywatne wyjazdy i dopasować je do Państwa terminów. Prosimy o kontakt z podaniem terminów i strony góry, którą chcieliby Państwo zobaczyć.
Najczęściej zadawane pytania
Ile metrów ma Nanga Parbat?
Nanga Parbat ma 8126 m (26 660 ft) wysokości. To dziewiąta co do wysokości góra świata i druga w Pakistanie po K2. Wykazy wejść i listy pozwoleń często zaokrąglają tę wysokość do 8125 m.
Gdzie leży Nanga Parbat i w jakim kraju?
Nanga Parbat leży w Pakistanie, w Gilgit-Baltistanie, na granicy dystryktów Diamer i Astore. To zachodni kraniec Himalajów, tuż na południowy wschód od północnego zakola Indusu, w pobliżu Chilas i Astore.
Co jest wyższe: K2 czy Nanga Parbat?
Wyższe jest K2: 8611 m wobec 8126 m Nanga Parbat. K2 to druga co do wysokości góra na Ziemi, a Nanga Parbat dziewiąta. Zapraszamy do naszego przewodnika po K2.
Czy na Nanga Parbat trudniej wejść niż na K2?
Obie należą do najbardziej wymagających ośmiotysięczników, razem z Kanczendzongą i Annapurną. K2 jest wyższe; na drodze normalnej Kinshofera na Nanga Parbat jest nisko położona stroma ściana skalno-lodowa, a przy ciepłej pogodzie spadają kamienie, poza tym góra wznosi się bardzo wysoko ponad swoje doliny.
Dlaczego Nanga Parbat nazywa się Killer Mountain („Góra Zabójca”)?
Wspinacze nadali jej ten przydomek, ponieważ przed pierwszym wejściem w 1953 roku na jej zboczach zginęło ponad 30 osób, przede wszystkim w burzy w 1934 roku i w lawinie w 1937 roku. Nazwa należy do tamtej wczesnej epoki wypraw.
Ile osób zginęło na Nanga Parbat przed pierwszym wejściem?
Ponad 30. Albert Mummery i dwóch towarzyszących mu Gurkhów zaginęło w 1895 roku, w 1934 roku zginęło dziesięciu ludzi, a w 1937 roku szesnastu, wielu z nich to Szerpowie, tragarze wysokościowi. Te straty są źródłem nazwy „Killer Mountain” („Góra Zabójca”).
Kto pierwszy wszedł na Nanga Parbat?
Austriacki wspinacz Hermann Buhl, 3 lipca 1953 roku, podczas wyprawy niemiecko-austriackiej. Ostatnie 1300 m pokonał sam i bez tlenu z butli, na szczyt dotarł około 19:00, a noc podczas zejścia spędził na stojąco na skalnej półce.
Czym jest ściana Rupal i jak jest wysoka?
Ściana Rupal to południowa ściana Nanga Parbat. Wznosi się około 4600 m (15 000 ft) od doliny Rupal do szczytu i często nazywa się ją najwyższą ścianą górską świata. Jako pierwsi przeszli ją Reinhold i Günther Messnerowie 27 czerwca 1970 roku. Mogą ją Państwo zobaczyć podczas naszego trekkingu Nanga Parbat z obu stron.
Kto dokonał pierwszego zimowego wejścia na Nanga Parbat?
Ali Sadpara z Pakistanu, Alex Txikon z Hiszpanii i Simone Moro z Włoch, 26 lutego 2016 roku, drogą Kinshofera po stronie Diamir.
Co oznacza nazwa „Nanga Parbat”?
Oznacza „nagą górę”, od sanskryckich słów oznaczających „nagi” i „góra”, prawdopodobnie dlatego, że na stromej ścianie Rupal utrzymuje się niewiele śniegu. Miejscowa nazwa, Diamer lub Diamir, tłumaczona jest zwykle jako „góra bogów” albo „król gór”.
Czy można dojść pod Nanga Parbat bez wspinaczki?
Tak. Piechurzy docierają na Fairy Meadows (około 3300 m) i do bazy północnej (około 3950 m) bez żadnej wspinaczki; zapraszamy na nasz trekking na Fairy Meadows i trekking do bazy pod Nanga Parbat.
O autorze
Imtiyaz Ahmed Shigri założył Chogori Adventure w Skardu w 2015 roku. Nasi przewodnicy to miejscowi, licencjonowani przez państwo i mówiący po angielsku, a większość z nich ma przeszkolenie z pierwszej pomocy. Mamy licencję Department of Tourist Services (Departamentu Usług Turystycznych, licencja nr 2494) oraz departamentu turystyki Gilgit-Baltistanu (licencja DTS-GB-055) i jesteśmy członkiem Pakistan Association of Tour Operators, z biurami w Skardu i Islamabadzie.
Ocena 4,9 na 5 na podstawie 47 opinii w Google (listopad 2026). Opinie o nas w Google






