ยอดเขานังกาปาร์บัต: ความสูง หน้าผารูปาลและดิอามีร์ ประวัติ และจุดชมวิว
โดย Imtiyaz Ahmed Shigri ผู้ก่อตั้ง Chogori Adventure เมืองสการ์ดู (Skardu) · ปรับปรุงล่าสุดเดือนพฤศจิกายน 2026
ยอดเขานังกาปาร์บัต (Nanga Parbat) สูง 8,126 เมตร (26,660 ฟุต) เป็นภูเขาสูงอันดับเก้าของโลก และสูงเป็นอันดับสองของปากีสถานรองจาก K2 ตั้งอยู่ปลายด้านตะวันตกของเทือกเขาหิมาลัย (Himalaya) ในแคว้นกิลกิต-บัลติสถาน (Gilgit-Baltistan) บนพรมแดนระหว่างอำเภอดิอาเมอร์ (Diamer) และอัสโตร์ (Astore) ทางตะวันออกเฉียงใต้ของโค้งใหญ่ทางเหนือของแม่น้ำสินธุ (Indus) ภูเขาลูกนี้มีหน้าผาขนาดมหึมาสามด้าน ได้แก่ หน้าผารูปาล (Rupal Face) ทางทิศใต้ หน้าผาดิอามีร์ (Diamir Face) ทางทิศตะวันตก และหน้าผาไรโกต (Raikot Face) ทางทิศเหนือ Hermann Buhl พิชิตยอดได้เป็นคนแรกโดยลำพังเมื่อวันที่ 3 กรกฎาคม 1953 คุณไม่จำเป็นต้องเป็นนักปีนเขาก็มาชมได้ ภูเขาลูกนี้ตระหง่านเต็มท้องฟ้าเหนือแฟร์รี่เมโดว์ส (Fairy Meadows) สูงเด่นเหนือทางหลวงคาราโครัม (Karakoram Highway) และหน้าผารูปาลก็ตั้งชันขึ้นจากหุบเขารูปาล (Rupal valley) โดยตรง หากคุณอยากไปยืนอยู่ที่เชิงเขา เทรกเบสแคมป์นังกาปาร์บัต (Nanga Parbat Base Camp Trek) ของเราใช้เวลาหนึ่งสัปดาห์จากอิสลามาบัด (Islamabad)

หน้าผาไรโกต (ด้านเหนือ) ของยอดเขานังกาปาร์บัตเหนือกระท่อมที่แฟร์รี่เมโดว์ส
เราเป็นบริษัทท้องถิ่นจากสการ์ดู และจัดการเดินทางในหุบเขาเหล่านี้มาตั้งแต่ปี 2015 ผู้มาเยือนนังกาปาร์บัตส่วนใหญ่มาเพื่อชมวิว ไม่ใช่เพื่อพิชิตยอด และมักถามคำถามเดียวกันว่า ภูเขาสูงเท่าไร เรากำลังมองหน้าผาด้านไหน ใครพิชิตยอดได้เป็นคนแรก และทำไมจึงถูกเรียกว่า "ภูเขานักฆ่า" (Killer Mountain) คู่มือนี้รวบรวมคำตอบไว้ในที่เดียว ครอบคลุมความสูงและที่ตั้งของนังกาปาร์บัต ความหมายของชื่อ หน้าผาทั้งสามด้านและเบสแคมป์ ประวัติการปีนเขาตั้งแต่ปี 1895 จนถึงการพิชิตยอดในฤดูหนาวครั้งแรกในปี 2016 จุดชมวิวที่ดีที่สุด วิธีเดินทาง และเดือนที่ดีที่สุดสำหรับการไปเยือน
ยอดเขานังกาปาร์บัตโดยสรุป
ยอดเขานังกาปาร์บัตเป็นยอดเขาสูง 8,126 เมตรในแคว้นกิลกิต-บัลติสถาน ประเทศปากีสถาน เป็นหลักยึดด้านตะวันตกของเทือกเขาหิมาลัย และเป็นหนึ่งใน 14 ภูเขาบนโลกที่สูงเกิน 8,000 เมตร ข้อมูลสำคัญสรุปไว้ในตารางด้านล่าง ความสูงของสถานที่รอบภูเขาเป็นตัวเลขโดยประมาณ เช่นเดียวกับทุกหน้าของเรา
| หัวข้อ | รายละเอียด |
|---|---|
| ความสูง | 8,126 เมตร (26,660 ฟุต) บันทึกการปีนเขาและรายชื่อใบอนุญาตของปากีสถานมักปัดเป็น 8,125 เมตร |
| อันดับโลก | ภูเขาสูงอันดับ 9 ของโลก และอยู่ทางตะวันตกสุดในบรรดายอดเขา 8,000 เมตรทั้ง 14 ลูก |
| อันดับในปากีสถาน | สูงเป็นอันดับ 2 รองจาก K2 (8,611 เมตร) |
| เทือกเขา | ปลายด้านตะวันตกของเทือกเขาหิมาลัย เทือกเขาคาราโครัม (Karakoram) เริ่มต้นทางเหนือไม่ไกล |
| ที่ตั้ง | แคว้นกิลกิต-บัลติสถาน ปากีสถาน บนพรมแดนระหว่างอำเภอดิอาเมอร์ (ด้านเหนือและตะวันตก) และอำเภออัสโตร์ (ฝั่งรูปาล) |
| พิกัด | ประมาณ 35.2375° เหนือ, 74.5892° ตะวันออก |
| ความโดดเด่นทางภูมิประเทศ | 4,608 เมตร โดดเด่นเป็นอันดับ 14 ของโลก |
| หน้าผาหลัก | รูปาล (ใต้) ดิอามีร์ (ตะวันตก) ไรโกตหรือรากิโอต (Rakhiot) (เหนือ) |
| การพิชิตยอดครั้งแรก | 3 กรกฎาคม 1953 โดย Hermann Buhl (ออสเตรีย) คนเดียวและไม่ใช้ออกซิเจนเสริม ทางฝั่งไรโกต |
| การพิชิตยอดในฤดูหนาวครั้งแรก | 26 กุมภาพันธ์ 2016 โดย Ali Sadpara (ปากีสถาน) Alex Txikon (สเปน) และ Simone Moro (อิตาลี) |
| เส้นทางปีนมาตรฐาน | เส้นทาง Kinshofer บนหน้าผาดิอามีร์ ปีนสำเร็จครั้งแรกเมื่อ 22 มิถุนายน 1962 |
| เมืองที่ใกล้ที่สุด | ชีลาส (Chilas ประมาณ 1,250 เมตร) อัสโตร์ และกิลกิต (Gilgit) มีสนามบินที่กิลกิตและสการ์ดู |
| พื้นที่คุ้มครอง | อุทยานแห่งชาตินังกาปาร์บัต (2021) แฟร์รี่เมโดว์สเป็นอุทยานแห่งชาติตั้งแต่ปี 1995 |
| เดือนที่ดีที่สุดสำหรับชมภูเขา | มิถุนายนถึงกันยายน เมื่อเส้นทางเดินไม่มีหิมะ |
ตัวเลขสองตัวอธิบายได้ว่าทำไมภูเขาลูกนี้ดูใหญ่โตนักเมื่อยืนอยู่ที่เชิงเขา ความโดดเด่นทางภูมิประเทศ 4,608 เมตร หมายความว่าภูเขาสูงขึ้นไปไกลมากจากอานม้า (col) ที่ต่ำที่สุดซึ่งเชื่อมกับยอดเขาที่สูงกว่า ในบรรดาภูเขาที่สูงที่สุด 100 ลูก มีเพียงเอเวอเรสต์ที่โดดเด่นกว่า และทางด้านเหนือ พื้นดินลาดลงประมาณ 7,000 เมตรจากยอดเขาถึงแม่น้ำสินธุ มีไม่กี่แห่งบนโลกที่ให้คุณเห็นภูเขามากมายขนาดนี้ในภาพเดียว
ยอดเขานังกาปาร์บัตสูงเท่าไร
ยอดเขานังกาปาร์บัตสูง 8,126 เมตร (26,660 ฟุต) ทำให้เป็นภูเขาสูงอันดับเก้าของโลก คุณอาจเห็นตัวเลข 8,125 เมตรในบันทึกการปีนเขาและรายชื่อใบอนุญาตของปากีสถานด้วย ทั้งสองตัวเลขมาจากค่าสำรวจเดียวกัน จึงไม่ใช่การวัดสองครั้งที่ต่างกัน
ความสูงเป็นเมตรและฟุต
ความสูงจากการสำรวจที่ใช้กันมานานคือ 26,660 ฟุต เมื่อแปลงอย่างแม่นยำจะได้ 8,125.97 เมตร ปัดเศษตามปกติเป็น 8,126 เมตร ซึ่งเป็นตัวเลขที่ใช้โดยสารานุกรมบริแทนนิกา (Britannica) หน้าเว็บของกรมการท่องเที่ยวกิลกิต-บัลติสถานเกี่ยวกับภูเขาลูกนี้ และทุกหน้าในเว็บไซต์ของเรา หากตัดทศนิยมทิ้งแทนการปัดเศษ จะได้ 8,125 เมตร ซึ่งเป็นเหตุผลที่วารสาร American Alpine Journal เว็บไซต์สถิติยอดเขา 8,000 เมตร และระบบใบอนุญาตปีนเขาของกิลกิต-บัลติสถานใช้ตัวเลขนี้ ไม่มีการสำรวจสมัยใหม่ใดที่ให้ความสูงของยอดเขาต่างออกไป ดังนั้นเมื่อมีคนถามว่า "นังกาปาร์บัตสูงเท่าไร" คำตอบที่ถูกต้องคือ 8,126 เมตร หรือ 26,660 ฟุต
แบบจำลองความสูงจากดาวเทียมอ่านค่ายอดเขาได้ประมาณ 8,000 เมตร แต่นั่นเป็นจุดอ่อนที่รู้กันของแบบจำลองเหล่านี้กับยอดเขาที่แหลมคม ไม่ใช่ความสูงใหม่ แบบจำลองนี้มีประโยชน์สำหรับหุบเขาและทุ่งหญ้า ซึ่งเป็นวิธีที่เราใช้ตรวจสอบความสูงของจุดชมวิวในคู่มือนี้
ยอดเขานังกาปาร์บัตเทียบกับ K2 และยอดเขา 8,000 เมตรอื่น ๆ ในปากีสถาน
ปากีสถานมียอดเขาที่สูงเกิน 8,000 เมตร 5 ลูก จากทั้งหมด 14 ลูกของโลก สี่ลูกในนั้น คือ K2, Gasherbrum I, Broad Peak และ Gasherbrum II ตั้งอยู่ใกล้กันรอบคอนคอร์เดีย (Concordia, 4,691 เมตร) ที่ต้นธารน้ำแข็งบัลโตโร (Baltoro Glacier) ในเทือกเขาคาราโครัม ส่วนนังกาปาร์บัตตั้งอยู่โดดเดี่ยว ห่างออกไปประมาณ 190 กม. ที่ปลายด้านตะวันตกของเทือกเขาหิมาลัย คู่มือ K2 ของเราอธิบายยอดเขาในย่านบัลโตโรอย่างละเอียด
| ยอดเขา | ความสูง | อันดับโลก | เทือกเขาและพื้นที่ |
|---|---|---|---|
| K2 | 8,611 เมตร | ที่ 2 | คาราโครัม, บัลโตโร (Shigar) |
| ยอดเขานังกาปาร์บัต | 8,126 เมตร | ที่ 9 | หิมาลัย, ดิอาเมอร์และอัสโตร์ |
| Gasherbrum I | 8,080 เมตร | ที่ 11 | คาราโครัม, บัลโตโร |
| Broad Peak | 8,051 เมตร | ที่ 12 | คาราโครัม, บัลโตโร |
| Gasherbrum II | 8,035 เมตร | ที่ 13 | คาราโครัม, บัลโตโร |
K2 และนังกาปาร์บัตเป็นภูเขาที่มีชื่อเสียงที่สุดสองลูกของปากีสถาน และผู้คนมักนำมาเปรียบเทียบกัน ตารางนี้แสดงความแตกต่างหลัก
| K2 | ยอดเขานังกาปาร์บัต | |
|---|---|---|
| ความสูง | 8,611 เมตร | 8,126 เมตร (26,660 ฟุต) |
| อันดับโลก | ที่ 2 | ที่ 9 |
| เทือกเขา | คาราโครัม | หิมาลัย (ปลายด้านตะวันตก) |
| การพิชิตยอดครั้งแรก | 31 กรกฎาคม 1954 โดย Lino Lacedelli และ Achille Compagnoni | 3 กรกฎาคม 1953 โดย Hermann Buhl คนเดียว |
| การพิชิตยอดในฤดูหนาวครั้งแรก | 16 มกราคม 2021 โดยทีมชาวเนปาลสิบคน | 26 กุมภาพันธ์ 2016 โดย Ali Sadpara, Alex Txikon และ Simone Moro |
| จุดชมวิวที่ใกล้ที่สุดสำหรับนักเดินป่า | เบสแคมป์ K2 (5,150 เมตร) ที่ปลายเส้นทางเดินป่าธารน้ำแข็งบัลโตโร | แฟร์รี่เมโดว์ส (ประมาณ 3,300 เมตร) เดินไม่กี่ชั่วโมงจากถนนรถจี๊ป |
| ความยากสำหรับนักปีนเขา | หนึ่งในยอดเขา 8,000 เมตรที่ท้าทายที่สุด | หนึ่งในยอดเขา 8,000 เมตรที่ท้าทายที่สุด |
ทำไมยอดเขานังกาปาร์บัตจึงดูสูงกว่าความเป็นจริง
นังกาปาร์บัตเตี้ยกว่า K2 ถึง 485 เมตร แต่นักท่องเที่ยวหลายคนบอกว่าดูใหญ่กว่า เหตุผลอยู่ที่พื้นหุบเขา K2 ตั้งขึ้นจากธารน้ำแข็งที่สูงกว่า 5,000 เมตรอยู่แล้ว ส่วนนังกาปาร์บัตตั้งขึ้นจากแม่น้ำสินธุ ซึ่งไหลผ่านที่ความสูงประมาณ 1,200 เมตรที่สะพานไรโกต (Raikot Bridge) ทางด้านเหนือ ไหล่เขาไรโกตไต่ระดับขึ้นประมาณ 7,000 เมตรจากหุบเขาสินธุถึงยอดเขา ในระยะทางแนวนอนเพียงประมาณ 25 กม. ทางด้านใต้ หน้าผารูปาลตั้งขึ้นประมาณ 4,600 เมตรจากฐานเป็นผนังเดียว
ภูเขาลูกนี้ยังคงสูงขึ้นเรื่อย ๆ นักธรณีวิทยาวัดได้ว่าหินที่นี่ยกตัวขึ้นประมาณ 1 ซม. ต่อปี ซึ่งเป็นอัตราที่เร็วที่สุดแห่งหนึ่งบนโลก ขณะที่แม่น้ำและธารน้ำแข็งกัดเซาะลงไป นังกาปาร์บัตมีหินแกรนิตที่อายุน้อยที่สุดแห่งหนึ่งที่โผล่ให้เห็นบนผิวโลก อายุเพียงประมาณ 700,000 ปี เทือกเขานี้อยู่ที่โค้งหักศอกด้านตะวันตกของเทือกเขาหิมาลัย ซึ่งหินทวีปเก่าแก่ของแผ่นอินเดียถูกดันขึ้นมาจากใต้หินของโคฮิสถาน (Kohistan)
ยอดเขานังกาปาร์บัตอยู่ที่ไหน
ยอดเขานังกาปาร์บัตอยู่ในแคว้นกิลกิต-บัลติสถาน ทางเหนือสุดของปากีสถาน ห่างจากเมืองอัสโตร์ไปทางตะวันตกค่อนไปทางตะวันตกเฉียงใต้ประมาณ 27 กม. หน้าผาด้านเหนือและตะวันตกอยู่ในอำเภอดิอาเมอร์ ส่วนด้านใต้ (ฝั่งรูปาล) อยู่ในอำเภออัสโตร์ เมืองที่ใกล้ที่สุดบนทางหลวงคาราโครัมคือชีลาส และสนามบินที่ใกล้ที่สุดคือกิลกิต
กิลกิต-บัลติสถาน: อำเภอดิอาเมอร์และอัสโตร์
สันเขาหลักของนังกาปาร์บัตทอดจากตะวันตกเฉียงใต้ไปตะวันออกเฉียงเหนือ และเป็นเส้นแบ่งเขตระหว่างสองอำเภอ อำเภอดิอาเมอร์ซึ่งมีชีลาสเป็นเมืองหลัก ครอบคลุมหุบเขาไรโกตและแฟร์รี่เมโดว์สทางด้านเหนือ และหุบเขาดิอามีร์ทางด้านตะวันตก อำเภออัสโตร์ครอบคลุมหุบเขารูปาลและหมู่บ้านตาราชิง (Tarashing) ทางด้านใต้ และหุบเขารามา (Rama) ทางด้านตะวันออก อำเภอดิอาเมอร์ได้ชื่อมาจากชื่อท้องถิ่นของภูเขาลูกนี้ คือ ดิอาเมอร์ (Diamer)
ตั้งแต่ปี 2021 ภูเขาและหุบเขาโดยรอบได้รับการคุ้มครองเป็นอุทยานแห่งชาตินังกาปาร์บัต ซึ่งมีพื้นที่ 178,561 เฮกตาร์ในอำเภอดิอาเมอร์และอัสโตร์ แฟร์รี่เมโดว์สได้รับการประกาศเป็นอุทยานแห่งชาติไปแล้วตั้งแต่ปี 1995 และปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของอุทยานที่ใหญ่กว่านี้ สำหรับภาพรวมของภูมิภาค อ่านคู่มือท่องเที่ยวกิลกิต-บัลติสถานของเรา
หลักยึดด้านตะวันตกของเทือกเขาหิมาลัย
นัมชาบาร์วา (Namcha Barwa) เป็นจุดปลายด้านตะวันออกของเทือกเขาหิมาลัย ส่วนนังกาปาร์บัตเป็นจุดปลายด้านตะวันตก นักภูมิศาสตร์จึงเรียกว่า "หลักยึดด้านตะวันตก" ของเทือกเขา แม่น้ำสินธุไหลโอบเชิงเขาด้านเหนือและตะวันตก ทางเหนือของภูเขาไม่ไกลคือจุดเริ่มต้นของเทือกเขาคาราโครัมด้านตะวันตก และห่างออกไปทางตะวันตกเฉียงเหนือไม่มาก ใกล้จุดบรรจบของแม่น้ำกิลกิตและแม่น้ำสินธุด้านล่างจักโลต (Jaglot) เทือกเขาใหญ่สามแห่งมาบรรจบกัน ได้แก่ หิมาลัย คาราโครัม และฮินดูกูช (Hindu Kush) มีจุดชมวิวริมทางหลวงคาราโครัมสำหรับจุดบรรจบนี้ และในวันที่ท้องฟ้าแจ่มใสคุณจะเห็นนังกาปาร์บัตได้จากที่นั่น
ที่ตั้งนี้ยังอธิบายว่าทำไมนังกาปาร์บัตจึงโดดเดี่ยวนัก เพื่อนบ้านที่สูงกว่าซึ่งอยู่ใกล้ที่สุดในเทือกเขาหิมาลัยคือ ธวลคีรี (Dhaulagiri) ห่างออกไปกว่า 1,000 กม. ยอดเขา 8,000 เมตรที่ใกล้ที่สุดจากทุกเทือกเขาคือยอดเขาในย่านบัลโตโรของเทือกเขาคาราโครัม ห่างไปทางตะวันออกประมาณ 190 กม.
เมืองที่ใกล้ที่สุดและระยะทาง
| สถานที่ | ความสูง | ระยะทางและทิศทาง |
|---|---|---|
| สะพานไรโกต (ทางหลวงคาราโครัม) | ประมาณ 1,200 เมตร | ที่เชิงเขาด้านเหนือ จุดเริ่มต้นของถนนรถจี๊ปไปตาโต (Tato) |
| ชีลาส | ประมาณ 1,250 เมตร | ประมาณ 57 กม. ทางถนน ทางตะวันตกของสะพานไรโกต |
| จักโลต (Juglot) | ประมาณ 1,400 เมตร | ประมาณ 30 กม. ทางเหนือของสะพานไรโกต ถนนไปอัสโตร์และสการ์ดูแยกออกที่นี่ |
| กิลกิต | ประมาณ 1,500 เมตร | สนามบินกิลกิตอยู่ห่างจากสะพานไรโกตประมาณ 75 กม. ทางถนน |
| อัสโตร์ | ประมาณ 2,450 เมตร | ประมาณ 27 กม. ทางตะวันออกค่อนไปทางตะวันออกเฉียงเหนือของยอดเขา ประตูสู่หุบเขารูปาลและรามา |
| สการ์ดู | 2,230 เมตร | ไกลออกไปทางตะวันออก ข้ามที่ราบสูงดีโอไซ (Deosai) หรือใช้ถนนสการ์ดู มีสนามบิน |

เทือกเขาทั้งลูกเหนือป่าของแฟร์รี่เมโดว์สในเช้าที่ท้องฟ้าแจ่มใส
ชื่อ "นังกาปาร์บัต" มีความหมายว่าอะไร
นังกาปาร์บัตแปลว่า "ภูเขาเปลือย" มาจากคำสันสกฤต nagna (เปลือย) และ parvata (ภูเขา) และคำเดียวกันนี้ยังใช้ในภาษาอูรดูทุกวันนี้ คำอธิบายที่พบบ่อยมาจากหน้าผาด้านใต้ คือหน้าผารูปาลชันมากจนหินส่วนใหญ่เกาะหิมะไว้ไม่ได้ จึงดูโล่งเตียน
ผู้คนที่อาศัยรอบภูเขามีชื่อเรียกของตนเอง คือ ดิอาเมอร์ (Diamer) ซึ่งเขียนได้อีกแบบว่า Diamir หรือ Deo Mir ในภาษาชีนา (Shina) มักแปลว่า "ภูเขาแห่งเทพเจ้า" หรือ "ราชาแห่งขุนเขา" ความหมายแรกมาจากคำสันสกฤตโบราณ deva (เทพ) และ meru (ภูเขา) ส่วนความหมายที่สองเป็นคำแปลของสารานุกรมบริแทนนิกา อำเภอ หุบเขาด้านตะวันตก และหน้าผาด้านตะวันตก ล้วนใช้ชื่อนี้
ชื่ออื่น ๆ เกิดจากประวัติการปีนเขา นักปีนเขาชาวเยอรมันในทศวรรษ 1930 เรียกทุ่งหญ้าใต้หน้าผาด้านเหนือว่า Märchenwiese หรือ "ทุ่งหญ้าในเทพนิยาย" ซึ่งกลายเป็น Fairy Meadows ในภาษาอังกฤษ ส่วนคนท้องถิ่นเรียกว่า Joot ชาวเยอรมันยังคงเรียกหน้าผาด้านใต้ว่า Rupalwand หรือ "กำแพงรูปาล" และด้านเหนือมีการสะกดสองแบบ คือ Rakhiot ในหนังสือปีนเขารุ่นเก่า และ Raikot ซึ่งเป็นการสะกดของท้องถิ่นและทางราชการที่เราใช้ในหน้าเว็บของเรา ทั้งสองหมายถึงหุบเขา ธารน้ำแข็ง และหน้าผาเดียวกัน
ทำไมยอดเขานังกาปาร์บัตจึงถูกเรียกว่า "ภูเขานักฆ่า"
นักปีนเขาตั้งฉายานังกาปาร์บัตว่า "ภูเขานักฆ่า" (Killer Mountain) หลังจากมีผู้เสียชีวิตบนลาดเขามากกว่า 30 คนก่อนการพิชิตยอดครั้งแรกในปี 1953 การสูญเสียครั้งแรกเกิดขึ้นในปี 1895 เมื่อนักปีนเขาชาวอังกฤษ Albert Mummery และเพื่อนร่วมทางชาวกุรข่า (Gurkha) สองคนหายสาบสูญ มีผู้เสียชีวิตสิบคนในพายุปี 1934 และสิบหกคนในหิมะถล่มปี 1937 หลายคนเป็นลูกหาบที่สูงชาวเชอร์ปา ชื่อนี้มาจากยุคแรกของการสำรวจ นานก่อนจะมีอุปกรณ์สมัยใหม่ การพยากรณ์อากาศ และเส้นทางมาตรฐานในปัจจุบันทางฝั่งดิอามีร์ นักเดินป่าไม่ได้ไปบนเส้นทางปีนเขา เส้นทางเดินไปแฟร์รี่เมโดว์ส เบยาล (Beyal) และเบสแคมป์ต่าง ๆ อยู่ต่ำกว่าธารน้ำแข็งและกำแพงน้ำแข็งของภูเขาไปมาก
หน้าผาทั้งสามด้านของยอดเขานังกาปาร์บัต
ยอดเขานังกาปาร์บัตมีหน้าผาหลักสามด้าน ได้แก่ หน้าผารูปาลทางทิศใต้ หน้าผาดิอามีร์ทางทิศตะวันตก และหน้าผาไรโกต (รากิโอต) ทางทิศเหนือ แต่ละด้านมีหุบเขา เบสแคมป์ และบทบาทในประวัติการปีนเขาของตนเอง นักเดินป่าสามารถชมหน้าผาไรโกตและรูปาลได้ ส่วนฝั่งดิอามีร์ส่วนใหญ่มีแต่นักปีนเขาไปเยือน
| หน้าผา | ด้าน | ขนาดของผนัง | ปีนสำเร็จครั้งแรก | หุบเขาและเบสแคมป์ | นักเดินป่ามองเห็นได้ไหม |
|---|---|---|---|---|---|
| หน้าผารูปาล | ใต้ (อัสโตร์) | สูงขึ้นประมาณ 4,600 เมตรจากฐาน มักถูกเรียกว่าหน้าผาภูเขาที่สูงที่สุดในโลก | 27 มิถุนายน 1970 โดย Reinhold Messner และ Günther Messner | หุบเขารูปาล เบสแคมป์แฮร์ลิกคอฟเฟอร์ (Herrligkoffer Base Camp) ประมาณ 3,550 เมตร | ได้ จากตาราชิง เบสแคมป์แฮร์ลิกคอฟเฟอร์ และลัตโบ (Latbo) |
| หน้าผาดิอามีร์ | ตะวันตก (ดิอาเมอร์) | หินและน้ำแข็งสูงชันเหนือธารน้ำแข็งดิอามีร์ | 22 มิถุนายน 1962 โดย Kinshofer, Löw และ Mannhardt | หุบเขาดิอามีร์ เบสแคมป์ดิอามีร์ ประมาณ 4,200 เมตร | แทบไม่ได้ เป็นฝั่งของนักปีนเขา และเราไม่มีทริปไปที่นั่น |
| หน้าผาไรโกต (รากิโอต) | เหนือ (ดิอาเมอร์) | ไหล่เขาสูงขึ้นประมาณ 7,000 เมตรจากหุบเขาสินธุ | 3 กรกฎาคม 1953 โดย Hermann Buhl | หุบเขาไรโกต เบสแคมป์นังกาปาร์บัต ประมาณ 3,950 เมตร | ได้ จากแฟร์รี่เมโดว์ส เบยาล และเบสแคมป์ |
หน้าผารูปาล (ด้านใต้)
หน้าผารูปาลสูงขึ้นประมาณ 4,600 เมตร (15,000 ฟุต) จากฐาน ตั้งแต่หุบเขารูปาลที่ความสูงประมาณ 3,500 เมตรจนถึงยอดเขา มักถูกเรียกว่าหน้าผาภูเขาที่สูงที่สุดในโลก ชาวเยอรมันเรียกว่า Rupalwand ผนังนี้ชันมากจนส่วนใหญ่ยังคงโล่งเตียน เชื่อกันว่าชื่อ "ภูเขาเปลือย" มาจากตรงนี้ ธารน้ำแข็งรูปาล หรือที่เรียกว่าธารน้ำแข็งโตเชน (Toshain Glacier) ไหลจากเชิงผนังและหล่อเลี้ยงแม่น้ำรูปาล
หน้าผานี้ถูกปีนสำเร็จครั้งแรกในปี 1970 และมีทีมเพียงไม่กี่ทีมที่ปีนได้หลังจากนั้น (ดูประวัติด้านล่าง) สำหรับนักเดินป่า จุดชมวิวระยะใกล้แบบคลาสสิกคือเบสแคมป์แฮร์ลิกคอฟเฟอร์และทุ่งหญ้าลัตโบ คุณสามารถไปยืนใต้หน้าผานี้ที่เบสแคมป์แฮร์ลิกคอฟเฟอร์ได้ในเทรก นังกาปาร์บัตทั้งสองฝั่ง (Nanga Parbat from Both Sides) ของเรา

บนเส้นทางในหุบเขารูปาล ฝั่งใต้ที่เงียบสงบกว่าของยอดเขานังกาปาร์บัต
หน้าผาดิอามีร์ (ด้านตะวันตก)
หน้าผาดิอามีร์หันไปทางตะวันตก มองเห็นหุบเขาดิอามีร์และธารน้ำแข็ง ที่นี่เองที่ Albert Mummery พยายามปีนยอดเขา 8,000 เมตรเป็นครั้งแรกของโลกในปี 1895 โดยขึ้นไปถึงประมาณ 6,100 เมตรบนสันหินที่ปัจจุบันใช้ชื่อของเขา คือ Mummery Rib เมื่อวันที่ 22 มิถุนายน 1962 Toni Kinshofer, Siegfried Löw และ Anderl Mannhardt พิชิตยอดจากฝั่งนี้โดยไม่ใช้ออกซิเจนเสริม เส้นทางของพวกเขา คือเส้นทาง Kinshofer เป็นเส้นทางมาตรฐานในปัจจุบัน คณะสำรวจส่วนใหญ่ใช้เส้นทางนี้ และการพิชิตยอดในฤดูหนาวครั้งแรกในปี 2016 ก็ใช้เส้นทางนี้เช่นกัน ช่วงล่างของเส้นทางมีผนังหินและน้ำแข็งสูงชัน และมีหินร่วงเมื่ออากาศอุ่น เบสแคมป์ของนักปีนเขาอยู่ที่ประมาณ 4,200 เมตร เดินทางจากชีลาสผ่านหุบเขาดิอามีร์
หน้าผาไรโกต (รากิโอต) (ด้านเหนือ)
หน้าผาไรโกตคือด้านเหนือของภูเขา อยู่เหนือหุบเขาไรโกตและธารน้ำแข็งไรโกต ซึ่งลำธารไหลลงสู่แม่น้ำสินธุ นี่คือหน้าผาที่คุณเห็นจากแฟร์รี่เมโดว์ส คณะสำรวจชาวเยอรมันทุกคณะในทศวรรษ 1930 พยายามปีนด้านนี้ และ Hermann Buhl พิชิตยอดได้เป็นคนแรกจากที่นี่ในปี 1953 โดยผ่านยอดรากิโอต (Rakhiot Peak, 7,070 เมตร) และที่ราบหิมะ Silver Saddle (อานม้าเงิน) สิ่งที่ทำให้นักท่องเที่ยวประหลาดใจคือ ยอดที่คุณเห็นจากแฟร์รี่เมโดว์สไม่ใช่ยอดหลัก แต่เป็นยอดเหนือ (North Peak, 7,816 เมตร) ห่างจากยอดหลักไปทางเหนือประมาณ 3 กม. ซึ่งบังยอดจริงและ Silver Saddle ไว้ด้านหลัง

ธารน้ำแข็งไรโกตไหลจากหน้าผาด้านเหนือผ่านป่าของแฟร์รี่เมโดว์ส
สันเขาและยอดอื่น ๆ
นังกาปาร์บัตไม่ใช่ยอดเขาเดี่ยว แต่เป็นเทือกเขาทั้งเทือก ทางตะวันตกเฉียงใต้คือสันเขามาเซโน (Mazeno Ridge) ยาวประมาณ 13 กม. จากช่องเขามาเซโนถึงอานเขามาเซโน เป็นสันเขาที่ยาวที่สุดในบรรดายอดเขา 8,000 เมตรทั้งหมด บนสันเขามียอดย่อยแปดยอดที่สูงกว่าประมาณ 6,800 เมตร ยอดที่สูงที่สุดคือยอดมาเซโน (Mazeno Peak, 7,120 เมตร) ช่องเขามาเซโน (ประมาณ 5,360 เมตร) เชื่อมหุบเขารูปาลกับฝั่งดิอาเมอร์ และเป็นเส้นทางข้ามแบบกึ่งเทคนิคสำหรับนักปีนเขา ทางตะวันออกเฉียงเหนือ สันเขาเลี้ยวที่ยอดรากิโอต และที่ปลายด้านตะวันออกของเทือกเขามียอด Chongra Peak (6,830 เมตร) ตั้งอยู่เหนือตาราชิง
ยอดเขานังกาปาร์บัตมีเบสแคมป์กี่แห่ง
นังกาปาร์บัตมีเบสแคมป์สามแห่ง แห่งละหนึ่งด้านใต้หน้าผาแต่ละด้าน เบสแคมป์ด้านเหนือ ซึ่งมักเรียกสั้น ๆ ว่าเบสแคมป์นังกาปาร์บัต อยู่ที่ประมาณ 3,950 เมตรใต้หน้าผาไรโกต เหนือแฟร์รี่เมโดว์สและเบยาล (ประมาณ 3,500 เมตร) เบสแคมป์แฮร์ลิกคอฟเฟอร์ทางฝั่งรูปาลอยู่ที่ประมาณ 3,550 เมตรใต้หน้าผารูปาล ตั้งชื่อตาม Karl Herrligkoffer ผู้นำคณะสำรวจชาวเยอรมันหลายคณะมายังภูเขาลูกนี้ เบสแคมป์ดิอามีร์ทางด้านตะวันตกอยู่ที่ประมาณ 4,200 เมตร และส่วนใหญ่ใช้โดยนักปีนเขาบนเส้นทาง Kinshofer
เบสแคมป์ด้านเหนือคือแห่งที่นักเดินป่าส่วนใหญ่ไปถึง เป็นการเดินยาวไปกลับในหนึ่งวันจากแฟร์รี่เมโดว์ส หากต้องการวางแผนหรือจองการเดินนี้ ดูเทรกเบสแคมป์นังกาปาร์บัตของเรา
ประวัติการปีนยอดเขานังกาปาร์บัต
ผู้คนพยายามปีนยอดเขานังกาปาร์บัตครั้งแรกในปี 1895 และ Hermann Buhl พิชิตยอดได้เป็นคนแรกเมื่อวันที่ 3 กรกฎาคม 1953 เรื่องราวของภูเขาลูกนี้ต่อเนื่องตั้งแต่คณะสำรวจชาวอังกฤษและเยอรมันยุคแรก ถึง Reinhold Messner และในปี 2016 การพิชิตยอดในฤดูหนาวครั้งแรกโดยมีนักปีนเขาชาวปากีสถานร่วมทีม ต่อไปนี้คือเหตุการณ์สำคัญ
| ปี | เหตุการณ์ |
|---|---|
| 1895 | Albert Mummery พร้อม Geoffrey Hastings และ Norman Collie พยายามปีนเป็นครั้งแรก ขึ้นไปถึงประมาณ 6,100 เมตรบนหน้าผาดิอามีร์ Mummery และชาวกุรข่าสองคน คือ Ragobir Thapa และ Goman Singh หายสาบสูญในปลายเดือนสิงหาคม |
| 1932 | คณะสำรวจเยอรมัน-อเมริกันซึ่งนำโดย Willy Merkl ไปถึงยอดรากิโอต (7,070 เมตร) และแสดงให้เห็นว่าฝั่งไรโกตปีนได้ |
| 1934 | คณะสำรวจครั้งที่สองของ Merkl นักปีนเขาสองคนขึ้นไปถึงประมาณ 7,895 เมตร จากนั้นพายุก็ขังทีมไว้บนที่สูงของภูเขา มีผู้เสียชีวิตสิบคน รวมถึง Merkl และชาวเชอร์ปาหกคน |
| 1937 | หิมะถล่มฝังแคมป์ 4 ใต้ยอดรากิโอต มีผู้เสียชีวิต 16 คน เป็นชาวเยอรมันเจ็ดคนและชาวเชอร์ปาเก้าคน |
| 1938 | คณะสำรวจซึ่งนำโดย Paul Bauer ต้องถอยกลับเพราะสภาพอากาศเลวร้าย |
| 3 กรกฎาคม 1953 | การพิชิตยอดครั้งแรก: Hermann Buhl คนเดียวและไม่ใช้ออกซิเจนเสริม ทางฝั่งไรโกต |
| 22 มิถุนายน 1962 | การพิชิตยอดครั้งที่สองและครั้งแรกทางหน้าผาดิอามีร์: Toni Kinshofer, Siegfried Löw และ Anderl Mannhardt เส้นทาง Kinshofer กลายเป็นเส้นทางมาตรฐาน |
| 27 มิถุนายน 1970 | การปีนหน้าผารูปาลสำเร็จครั้งแรกโดย Reinhold และ Günther Messner และการข้ามภูเขาจากด้านหนึ่งไปอีกด้านหนึ่งเป็นครั้งแรก |
| 1976 | เส้นทางที่สองบนหน้าผารูปาล โดยทีมชาวออสเตรียซึ่งนำโดย Hanns Schell |
| 1978 | Reinhold Messner ปีนยอดเขา 8,000 เมตรคนเดียวโดยสมบูรณ์เป็นครั้งแรก ทางหน้าผาดิอามีร์ |
| 1984 | Liliane Barrard ชาวฝรั่งเศส เป็นผู้หญิงคนแรกที่ปีนนังกาปาร์บัตสำเร็จ |
| 1985 | ทีมชาวโปแลนด์ซึ่งมี Jerzy Kukuczka ร่วมด้วย ปีน Southeast Pillar (เสาตะวันออกเฉียงใต้) ทางฝั่งรูปาล |
| 2005 | Vince Anderson และ Steve House ปีนเส้นทางตรงใหม่บนหน้าผารูปาลแบบอัลไพน์สไตล์ |
| 2012 | Sandy Allan และ Rick Allen ข้ามสันเขามาเซโนตลอดทั้งแนวจนถึงยอดเขาได้เป็นครั้งแรก |
| 26 กุมภาพันธ์ 2016 | การพิชิตยอดในฤดูหนาวครั้งแรก: Ali Sadpara, Alex Txikon และ Simone Moro ทางเส้นทาง Kinshofer |
Mummery ปี 1895: ความพยายามครั้งแรก
นักปีนเขาชาวอังกฤษ Albert Mummery มายังนังกาปาร์บัตในปี 1895 พร้อมกับ Geoffrey Hastings และ Norman Collie เขาปีนขึ้นไปสูงบนหน้าผาดิอามีร์ ถึงประมาณ 6,100 เมตรบนสันหินที่ปัจจุบันเรียกว่า Mummery Rib ราววันที่ 24 สิงหาคม 1895 เขาออกเดินทางพร้อมชาวกุรข่าสองคน คือ Ragobir Thapa และ Goman Singh เพื่อข้ามไปยังฝั่งไรโกต ไม่มีใครเห็นทั้งสามคนอีกเลย
คณะสำรวจชาวเยอรมันในทศวรรษ 1930
ในทศวรรษ 1930 คณะสำรวจชาวเยอรมันกลับมายังนังกาปาร์บัตครั้งแล้วครั้งเล่า โดยใช้ฝั่งไรโกตที่ยาวไกลทุกครั้ง ในปี 1932 Willy Merkl นำทีมเยอรมัน-อเมริกันไปถึงยอดรากิโอต และพิสูจน์ว่าฝั่งไรโกตที่ยาวไกลนี้นำไปสู่ยอดเขาได้ ในปี 1934 เขากลับมาพร้อมทีมที่แข็งแกร่ง วันที่ 6 กรกฎาคม นักปีนเขาสองคน คือ Peter Aschenbrenner และ Erwin Schneider ขึ้นไปถึงประมาณ 7,895 เมตร ใกล้ยอดเขามาก ตั้งแต่วันรุ่งขึ้น พายุได้ขังนักปีนเขาไว้บนสันเขาสูง มีผู้เสียชีวิตสิบคน ในจำนวนนี้มี Merkl, Willo Welzenbach, Uli Wieland และชาวเชอร์ปาหกคน Ang Tsering เป็นผู้รอดชีวิตคนสุดท้ายที่ลงมาได้ ในปี 1937 หิมะถล่มฝังแคมป์ 4 ใต้ยอดรากิโอตและคร่าชีวิตสิบหกคน คณะสำรวจปี 1938 ซึ่งนำโดย Paul Bauer ต้องถอยกลับเพราะสภาพอากาศเลวร้าย เมื่อถึงปี 1953 มีผู้เสียชีวิตบนภูเขาลูกนี้มากกว่า 30 คน และฉายา "ภูเขานักฆ่า" ก็ติดปากไปแล้ว
Hermann Buhl และการพิชิตยอดครั้งแรก ปี 1953
คณะสำรวจเยอรมัน-ออสเตรียปี 1953 จัดโดย Karl Herrligkoffer โดยมี Peter Aschenbrenner เป็นหัวหน้าฝ่ายปีนเขา พวกเขาใช้เส้นทางไรโกตเดิมผ่านยอดรากิโอต วันที่ 3 กรกฎาคม นักปีนเขาชาวออสเตรีย Hermann Buhl ออกจากแคมป์บนสุดในช่วงเช้ามืดพร้อมกับ Otto Kempter Kempter ถอยกลับใกล้ Silver Saddle ส่วน Buhl ไปต่อคนเดียวในช่วง 1,300 เมตรสุดท้าย โดยไม่ใช้ออกซิเจนเสริม เขาถึงยอดเขาราว 19.00 น. เพราะสายเกินกว่าจะลงมาได้ เขาจึงต้องยืนค้างคืนบนหิ้งหินแคบ ๆ และกลับถึงแคมป์ประมาณ 40 ชั่วโมงหลังจากออกไป จนถึงวันนี้ยังคงเป็นการพิชิตยอดเขา 8,000 เมตรครั้งแรกเพียงครั้งเดียวที่ทำโดยนักปีนเขาคนเดียว ในเยอรมนี ออสเตรีย และอิตาลี Hermann Buhl ยังคงเป็นหนึ่งในชื่อที่มีชื่อเสียงที่สุดในวงการปีนเขา
หน้าผาดิอามีร์ ปี 1962
เก้าปีต่อมา คณะสำรวจอีกคณะของ Herrligkoffer พยายามปีนฝั่งตะวันตก วันที่ 22 มิถุนายน 1962 Toni Kinshofer, Siegfried Löw และ Anderl Mannhardt ถึงยอดเขาราว 17.00 น. โดยไม่ใช้ออกซิเจนเสริมอีกเช่นกัน Löw เสียชีวิตระหว่างลงเขา เส้นทางของพวกเขาบนหน้าผาดิอามีร์ปัจจุบันเรียกว่าเส้นทาง Kinshofer และเป็นเส้นทางที่คณะสำรวจส่วนใหญ่ใช้ในทุกวันนี้
Reinhold และ Günther Messner บนหน้าผารูปาล ปี 1970
ในปี 1970 Karl Herrligkoffer นำคณะสำรวจไปยังหน้าผารูปาล ผนังด้านใต้อันยิ่งใหญ่ สมาชิกสองคนคือพี่น้อง Reinhold และ Günther Messner วันที่ 27 มิถุนายน พวกเขาถึงยอดเขาทางสันเขาด้านใต้-ตะวันออกเฉียงใต้ ซึ่งปัจจุบันเรียกว่าเส้นทาง Messner พวกเขาไม่ได้ลงทางหน้าผารูปาล แต่ลงทางหน้าผาดิอามีร์ ทำให้เป็นการข้ามภูเขาครั้งแรก Günther เสียชีวิตจากหิมะถล่มระหว่างทางลง และพบร่างของเขาในปี 2005 เรื่องราวนี้ถูกนำไปสร้างเป็นภาพยนตร์ปี 2010 เรื่อง Nanga Parbat ในปี 1978 Reinhold Messner กลับมาและปีนนังกาปาร์บัตคนเดียวโดยสมบูรณ์ทางหน้าผาดิอามีร์ ซึ่งเป็นการปีนยอดเขา 8,000 เมตรคนเดียวโดยสมบูรณ์ครั้งแรกของโลก
การพิชิตยอดในฤดูหนาวครั้งแรก ปี 2016
นังกาปาร์บัตเป็นหนึ่งในยอดเขา 8,000 เมตรลูกท้าย ๆ ที่ถูกพิชิตในฤดูหนาว มีทีมฤดูหนาวประมาณ 31 ทีมพยายามมาตั้งแต่ฤดูหนาวปี 1988/89 วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2016 Muhammad Ali Sadpara จากปากีสถาน Alex Txikon จากแคว้นบาสก์ของสเปน และ Simone Moro จากอิตาลี ถึงยอดเขาทางเส้นทาง Kinshofer ฝั่งดิอามีร์ Tamara Lunger เพื่อนร่วมทีมของพวกเขาถอยกลับที่ประมาณ 100 เมตรใต้ยอดเขา Ali Sadpara มาจากหมู่บ้านซัดปารา ใกล้สการ์ดูซึ่งเป็นบ้านเกิดของเรา และเขากลายเป็นชาวปากีสถานคนแรกที่พิชิตยอดเขา 8,000 เมตรในฤดูหนาวเป็นครั้งแรก
ยอดเขานังกาปาร์บัตในปัจจุบัน
ปัจจุบัน คณะสำรวจส่วนใหญ่ปีนนังกาปาร์บัตในฤดูร้อนทางเส้นทาง Kinshofer จากเบสแคมป์ดิอามีร์ แต่คนส่วนใหญ่ที่มายังนังกาปาร์บัตในตอนนี้ไม่ใช่นักปีนเขาเลย พวกเขาเป็นนักเดินป่าที่มาชมหน้าผาไรโกตจากแฟร์รี่เมโดว์สและเบสแคมป์ หรือชมหน้าผารูปาลจากหุบเขารูปาล

แสงยามเย็นบนยอดเขานังกาปาร์บัตจากแฟร์รี่เมโดว์ส
การปีนยอดเขานังกาปาร์บัต
ยอดเขานังกาปาร์บัตปีนโดยนักปีนเขาที่สูงที่มีประสบการณ์ เกือบทั้งหมดใช้เส้นทาง Kinshofer บนหน้าผาดิอามีร์ ในฤดูร้อนช่วงสั้น ๆ ประมาณเดือนมิถุนายนถึงกรกฎาคม เป็นหนึ่งในยอดเขา 8,000 เมตรที่ท้าทายที่สุด อยู่กลุ่มเดียวกับ K2 คันเจนจุงกา (Kangchenjunga) และอันนาปุรณะ (Annapurna) จึงไม่เหมาะเป็นยอดเขา 8,000 เมตรลูกแรก
นักปีนเขาเดินทางเข้าปากีสถานด้วยวีซ่า "Mountaineering & Trekking" ในประเภทการปีนเขา โดยมีบริษัทนำเที่ยวที่ได้รับใบอนุญาตเป็นผู้สนับสนุน รัฐบาลกิลกิต-บัลติสถานเก็บค่าธรรมเนียมการปีนเขา (royalty) จากนักปีนเขาต่างชาติแต่ละคน สำหรับยอดเขาสูง 8,001–8,500 เมตรอย่างนังกาปาร์บัต ค่าธรรมเนียมคือ 2,500 USD ต่อคนในฤดูร้อน (เมษายนถึงกันยายน) 1,800 USD ในฤดูใบไม้ร่วง (ตุลาคมและพฤศจิกายน) และ 1,200 USD ในฤดูหนาว (ธันวาคมถึงมีนาคม) ตามรายการค่าธรรมเนียมอย่างเป็นทางการปี 2025 คณะสำรวจยอดเขา 8,000 เมตรต้องมีเจ้าหน้าที่ประสานงาน (liaison officer) และนักปีนเขาต้องเข้ารับการบรรยายสรุปก่อนและหลังการปีนกับหน่วยงานการท่องเที่ยว จดหมายเชิญของเราไม่มีค่าใช้จ่ายสำหรับลูกค้าของเรา
เราไม่มีหน้าคณะสำรวจนังกาปาร์บัต และไม่ได้ขายการปีนภูเขาลูกนี้เป็นแพ็กเกจ หากคุณกำลังคิดถึงยอดเขา 8,000 เมตรลูกแรก อ่านคู่มือยอดเขา 8,000 เมตรลูกไหนควรปีนเป็นลูกแรกของเรา หากคุณเป็นทีมที่มีประสบการณ์และกำลังวางแผนปีนนังกาปาร์บัต ติดต่อเราพร้อมแผนของคุณ
จุดชมยอดเขานังกาปาร์บัต
จุดชมยอดเขานังกาปาร์บัตที่ดีที่สุดคือแฟร์รี่เมโดว์สและเบยาลทางด้านเหนือ ทางหลวงคาราโครัมบริเวณสะพานไรโกต และหุบเขารูปาลทางด้านใต้ คุณยังมองเห็นได้จากทะเลสาบรามา (Rama Lake) ใกล้อัสโตร์ จากทะเลสาบชีโอซาร์ (Sheosar Lake) บนที่ราบสูงดีโอไซ และในวันที่ท้องฟ้าแจ่มใส จากเที่ยวบินระหว่างอิสลามาบัดและสการ์ดู
| จุดชมวิว | ด้านและหน้าผาที่เห็น | ความสูง | วิธีเดินทาง | ทริปของเรา |
|---|---|---|---|---|
| แฟร์รี่เมโดว์ส | เหนือ: หน้าผาไรโกตและยอดเหนือ | ประมาณ 3,300 เมตร | รถจี๊ปถึงตาโต แล้วเดินเท้าประมาณ 5 กม. | เทรกแฟร์รี่เมโดว์ส |
| เบยาลและจุดชมวิวเยอรมัน (German Viewpoint) | เหนือ: หน้าผาไรโกตและธารน้ำแข็งไรโกตในระยะใกล้ | ประมาณ 3,500 เมตรและ 3,650 เมตร | เดินต่อจากแฟร์รี่เมโดว์ส | เทรกแฟร์รี่เมโดว์ส |
| เบสแคมป์นังกาปาร์บัต (ด้านเหนือ) | เหนือ: เชิงหน้าผาไรโกต | ประมาณ 3,950 เมตร | เดินไปกลับหนึ่งวันจากแฟร์รี่เมโดว์ส | เทรกเบสแคมป์นังกาปาร์บัต |
| ทางหลวงคาราโครัมใกล้สะพานไรโกตและทาเลชี (Talechi) | เหนือ: ไหล่เขาไรโกตทั้งหมดจากแม่น้ำสินธุ | ประมาณ 1,200–1,350 เมตร | ทางถนน | ทัวร์ทางหลวงคาราโครัม |
| ตาราชิง | ใต้: หน้าผารูปาล | ประมาณ 2,900 เมตร | ทางถนนจากอัสโตร์ | นังกาปาร์บัตทั้งสองฝั่ง |
| เบสแคมป์แฮร์ลิกคอฟเฟอร์และลัตโบ | ใต้: เชิงหน้าผารูปาล | ประมาณ 3,550 เมตร | เดินจากตาราชิง | นังกาปาร์บัตทั้งสองฝั่ง |
| ทะเลสาบรามา | ด้านตะวันออกของเทือกเขา | ประมาณ 3,500 เมตร | ทางถนนจากอัสโตร์ แล้วเดินต่อ | นังกาปาร์บัตทั้งสองฝั่ง |
| ทะเลสาบชีโอซาร์ ดีโอไซ | จากทางตะวันออก ระยะไกล | ประมาณ 4,100 เมตร | รถจี๊ปข้ามดีโอไซ เฉพาะฤดูร้อน | ทัวร์แฟร์รี่เมโดว์สและสการ์ดู |
| เที่ยวบินอิสลามาบัด–สการ์ดู | จากบนฟ้า | ความสูงขณะบินปกติ | เที่ยวบินประจำ ขึ้นอยู่กับสภาพอากาศ | ทัวร์แฟร์รี่เมโดว์สและสการ์ดู |
แฟร์รี่เมโดว์สและเบยาล
แฟร์รี่เมโดว์ส ที่ความสูงประมาณ 3,300 เมตร เป็นทุ่งหญ้าบนที่สูงในป่าสนใต้หน้าผาไรโกตโดยตรง และเป็นจุดคลาสสิกสำหรับชมยอดเขานังกาปาร์บัต จากกระท่อม คุณจะมองตรงขึ้นไปตามธารน้ำแข็งไรโกตถึงยอดเหนือและไหล่เขาสีขาวที่ทอดยาวของภูเขา ซึ่งเปลี่ยนเป็นสีชมพูยามอาทิตย์ตกและสีทองยามรุ่งอรุณ เดินต่อไปอีกหนึ่งหรือสองชั่วโมง เบยาล (ประมาณ 3,500 เมตร) และจุดชมวิวเยอรมัน (ประมาณ 3,650 เมตร) จะพาคุณเข้าใกล้น้ำแข็งมากขึ้น ทริปของเราใช้เส้นทางนี้ ดูรายละเอียดได้ที่เทรกแฟร์รี่เมโดว์ส

สระน้ำเล็ก ๆ ที่แฟร์รี่เมโดว์ส จุดยอดนิยมสำหรับถ่ายภาพภูเขา
ทางหลวงคาราโครัมและจุดชมวิวสะพานไรโกต
ทางหลวงคาราโครัมทอดเลียบแม่น้ำสินธุที่เชิงเขาด้านเหนือของนังกาปาร์บัต และในวันที่ท้องฟ้าแจ่มใสจะมองเห็นภูเขาได้ชัดเจนจากถนน วิวริมทางที่ดีที่สุดอยู่บริเวณสะพานไรโกต (ประมาณ 1,200 เมตร) และที่จุดชมวิวใกล้ทาเลชี ทางเหนือขึ้นไปเล็กน้อย (ประมาณ 1,350 เมตร) ซึ่งไหล่เขาไรโกตทั้งหมดตั้งขึ้นเหนือแม่น้ำ นี่คือที่ที่คุณจะเข้าใจขนาดของภูเขา คุณกำลังมองหินและน้ำแข็งประมาณ 7,000 เมตรจากพื้นหุบเขาถึงยอดเขา ใกล้ ๆ กันด้านล่างจักโลตคือจุดชมวิวที่เทือกเขาหิมาลัย คาราโครัม และฮินดูกูชมาบรรจบกัน
หุบเขารูปาลและตาราชิง
ตาราชิง (เขียนอีกแบบว่า Tarishing) ที่ความสูงประมาณ 2,900 เมตรในหุบเขารูปาล เป็นประตูสู่ด้านใต้ จากหมู่บ้านและทุ่งนาที่อยู่ถัดไป หน้าผารูปาลเต็มสุดปลายหุบเขา เดินขึ้นไปตามหุบเขาจะถึงเบสแคมป์แฮร์ลิกคอฟเฟอร์ (ประมาณ 3,550 เมตร) และทุ่งหญ้าลัตโบ ซึ่งมีทะเลสาบธารน้ำแข็งเล็ก ๆ และกระท่อมคนเลี้ยงแกะ อยู่ใต้ผนังพอดี ฝั่งรูปาลเงียบสงบกว่าแฟร์รี่เมโดว์สและให้ความรู้สึกป่าเถื่อนกว่า เทรกนังกาปาร์บัตทั้งสองฝั่งของเราแวะที่นี่
อัสโตร์ รามา และฝั่งดีโอไซ
เมืองอัสโตร์ ที่ความสูงประมาณ 2,450 เมตร เป็นเมืองหลักของด้านตะวันออก เหนือขึ้นไป หุบเขารามานำไปสู่ทะเลสาบรามาที่ความสูงประมาณ 3,500 เมตร ซึ่งกรมการท่องเที่ยวกิลกิต-บัลติสถานระบุว่าอยู่ใกล้เชิงเขานังกาปาร์บัต จากที่นี่คุณจะเห็นด้านตะวันออกของเทือกเขา ไกลออกไปทางตะวันออก ถนนจากอัสโตร์ไต่ขึ้นสู่ที่ราบสูงดีโอไซ ซึ่งเป็นที่ราบสูงที่สูงที่สุดแห่งหนึ่งของโลก จากทะเลสาบชีโอซาร์ที่ความสูงประมาณ 4,100 เมตรบนขอบด้านตะวันตก ในวันที่ท้องฟ้าแจ่มใสจะเห็นนังกาปาร์บัตเป็นกำแพงสีขาวอยู่ไกลลิบ ดีโอไซเปิดเฉพาะฤดูร้อน
ชมจากบนฟ้า: เที่ยวบินไปสการ์ดูและกิลกิต
เที่ยวบินประจำจากอิสลามาบัดไปสการ์ดูและกิลกิตบินผ่านใกล้นังกาปาร์บัต ในวันที่ท้องฟ้าแจ่มใส คุณจะมองข้ามไปเห็นภูเขาจากด้านข้าง เหนือเทือกเขาที่ต่ำกว่า เที่ยวบินเหล่านี้เป็นเที่ยวบินภูเขาที่ให้บริการเฉพาะเมื่ออากาศดี จึงควรถือว่าวิวนี้เป็นของแถม ไม่ใช่สิ่งที่วางแผนไว้

บนเส้นทางเหนือแฟร์รี่เมโดว์ส หน้าผาไรโกตเข้ามาใกล้มากขึ้น
วิธีเดินทางไปยอดเขานังกาปาร์บัต
การเดินทางไปยอดเขานังกาปาร์บัต ให้เดินทางจากอิสลามาบัดไปชีลาสบนทางหลวงคาราโครัม ต่อไปยังสะพานไรโกต นั่งรถจี๊ปท้องถิ่นไปตาโต แล้วเดินช่วงสุดท้ายไปแฟร์รี่เมโดว์ส สำหรับฝั่งรูปาล คุณจะออกจากทางหลวงคาราโครัมใกล้จักโลตและขับรถผ่านอัสโตร์ไปตาราชิง เที่ยวบินไปกิลกิตหรือสการ์ดูช่วยย่นการเดินทางได้เมื่อสภาพอากาศเอื้ออำนวย
จากอิสลามาบัดไปชีลาสทางถนน
ชีลาสเป็นจุดพักค้างคืนตามปกติ จากอิสลามาบัดมีถนนสองเส้น ทางหลวงคาราโครัมเปิดตลอดปี ระยะทางถึงชีลาสประมาณ 470–480 กม. ใช้เวลาทั้งวันประมาณ 12 ถึง 14 ชั่วโมง ในฤดูร้อน ถนนสายที่สั้นกว่าข้ามช่องเขาบาบูซาร์ (Babusar Pass, 4,173 เมตร) ผ่านหุบเขาคากาน (Kaghan) มีระยะทางประมาณ 355 กม. ถนนบาบูซาร์มักเปิดประมาณเดือนมิถุนายนถึงกันยายน บางครั้งถึงตุลาคม วันเปิดถนนเปลี่ยนไปทุกปีตามปริมาณหิมะ
จากชีลาสไปแฟร์รี่เมโดว์ส
จากชีลาสไปสะพานไรโกต (ประมาณ 1,200 เมตร) ตามทางหลวงคาราโครัมประมาณ 57 กม. ใช้เวลาราวหนึ่งชั่วโมงถึงหนึ่งชั่วโมงครึ่ง จากที่นี่ ถนนรถจี๊ปขรุขระยาวประมาณ 15 กม. ไต่ขึ้นหุบเขาไรโกตไปยังตาโต สิ้นสุดที่ความสูงราว 2,600 เมตร มีเพียงรถจี๊ปท้องถิ่นที่วิ่งเส้นทางนี้ จากปลายถนนเดินเท้าอีกประมาณ 5 กม. ปกติใช้เวลา 2.5 ถึง 4 ชั่วโมง ถึงแฟร์รี่เมโดว์ส ทริปของเราใช้เส้นทางนี้ เทรกแฟร์รี่เมโดว์สมีแผนการเดินทางรายวัน
ไปฝั่งรูปาล
สำหรับหุบเขารูปาล ถนนไปอัสโตร์แยกออกจากทางหลวงคาราโครัมใกล้จักโลต ประมาณ 60 กม. ทางใต้ของกิลกิต จากอัสโตร์มีถนนสายรองขึ้นไปยังตาราชิง จากสะพานไรโกตระยะทางประมาณ 90 กม. ทางถนน จากกิลกิตไปอัสโตร์ใช้เวลาประมาณ 4 ถึง 5 ชั่วโมง ในฤดูร้อนคุณสามารถเดินทางต่อไปทางตะวันออกจากอัสโตร์ข้ามที่ราบสูงดีโอไซไปสการ์ดู ประมาณ 152 กม. เทรกนังกาปาร์บัตทั้งสองฝั่งของเราเชื่อมสองฝั่งด้วยเส้นทางนี้
เที่ยวบินไปกิลกิตหรือสการ์ดู
เที่ยวบินจากอิสลามาบัดไปกิลกิตหรือสการ์ดูช่วยประหยัดการขับรถไกล แต่มักล่าช้าเพราะสภาพอากาศ กิลกิตเป็นสนามบินที่ใกล้กว่าสำหรับด้านเหนือ จากสนามบินกิลกิตถึงสะพานไรโกตประมาณ 75 กม. สการ์ดูเหมาะกว่าสำหรับฝั่งดีโอไซและสำหรับการรวมนังกาปาร์บัตกับบัลติสถาน (Baltistan) ควรเผื่อวันสำรองไว้เสมอ เผื่อเที่ยวบินไม่ได้ออก
วีซ่าและใบอนุญาต
ผู้มาเยือนจากต่างประเทศสมัครวีซ่าปากีสถานออนไลน์ผ่านระบบทางการ Pakistan Online Visa System สำหรับนักเดินป่าที่ไปแฟร์รี่เมโดว์สและเบสแคมป์ ตัวเลือกคือ e-visa ท่องเที่ยวหรือวีซ่าเดินป่า และเราจะยืนยันว่าเป็นแบบใดเมื่อคุณจอง นักปีนเขาต้องใช้วีซ่าปีนเขาและใบอนุญาตตามที่อธิบายไว้ข้างต้น คู่มือวีซ่าปากีสถานของเราอธิบายทุกขั้นตอน และข้อมูลสำหรับผู้มาเยือนเผยแพร่โดยกรมการท่องเที่ยวกิลกิต-บัลติสถาน จดหมายเชิญของเราไม่มีค่าใช้จ่ายสำหรับลูกค้าของเรา

สะพานแขวนบนเส้นทางในป่าใกล้แฟร์รี่เมโดว์ส
ช่วงเวลาที่ดีที่สุดสำหรับชมยอดเขานังกาปาร์บัต
ช่วงเวลาที่ดีที่สุดสำหรับชมยอดเขานังกาปาร์บัตคือเดือนมิถุนายนถึงกันยายน เมื่อเส้นทางไปแฟร์รี่เมโดว์สและหุบเขารูปาลไม่มีหิมะ และถนนช่องเขาบาบูซาร์มักเปิดแล้ว กรกฎาคมและสิงหาคมเป็นเดือนที่อุ่นที่สุด แต่ก็มีฝนมากที่สุด และเมฆมักบดบังยอดเขาในช่วงบ่าย
ไม่มีสถานีตรวจอากาศที่แฟร์รี่เมโดว์สหรือในหุบเขารูปาล ตารางด้านล่างเป็นข้อมูลจากแบบจำลอง (การวิเคราะห์ซ้ำ ERA5 ปรับเป็นความสูงประมาณ 3,300 เมตร และเฉลี่ยในช่วงปี 2016–2025) จึงควรอ่านเป็นสภาพอากาศโดยทั่วไป ไม่ใช่การพยากรณ์
| เดือน | แฟร์รี่เมโดว์ส กลางวัน / กลางคืน | ฝนและหิมะ | สิ่งที่ควรคาดหวัง |
|---|---|---|---|
| มกราคม | -6 / -11 °C | 41 มม. | กลางฤดูหนาว หิมะและน้ำค้างแข็งจัด |
| กุมภาพันธ์ | -4 / -10 °C | 45 มม. | กลางฤดูหนาว |
| มีนาคม | -1 / -6 °C | 83 มม. | มีหิมะบนเส้นทาง |
| เมษายน | 4 / -2 °C | 107 มม. | เริ่มฤดูกาล ยังมีหิมะบนเส้นทาง |
| พฤษภาคม | 9 / 3 °C | 110 มม. | มีหิมะเป็นหย่อม ๆ ถนนบาบูซาร์มักยังปิด |
| มิถุนายน | 14 / 7 °C | 124 มม. | เดือนที่ดี เช้าท้องฟ้าแจ่มใส ถนนบาบูซาร์มักเปิด |
| กรกฎาคม | 18 / 11 °C | 192 มม. | อุ่นที่สุดและฝนมากที่สุด มีเมฆในช่วงบ่าย |
| สิงหาคม | 17 / 10 °C | 163 มม. | อุ่น มีฝนเป็นช่วง ๆ |
| กันยายน | 14 / 7 °C | 100 มม. | เดือนที่ดี ท้องฟ้าแจ่มใสกว่า นักท่องเที่ยวน้อยกว่า |
| ตุลาคม | 7 / 0 °C | 62 มม. | กลางคืนหนาว หิมะแรก ถนนบาบูซาร์อาจปิด |
| พฤศจิกายน | 1 / -4 °C | 31 มม. | เริ่มฤดูหนาว |
| ธันวาคม | -3 / -9 °C | 20 มม. | ฤดูหนาว |
ยิ่งสูงยิ่งหนาว ที่เบสแคมป์ด้านเหนือ (ประมาณ 3,950 เมตร) แบบจำลองให้อุณหภูมิกลางวันประมาณ 12–13 °C ในเดือนกรกฎาคมและสิงหาคม กลางคืนราว 5 °C และกลางคืนใกล้จุดเยือกแข็งในเดือนมิถุนายนและกันยายน หิมะอาจตกที่นั่นได้ทุกเดือน ยกเว้นกรกฎาคมและสิงหาคม ทางฝั่งรูปาล ตาราชิง (ประมาณ 2,900 เมตร) อุ่นกว่าแฟร์รี่เมโดว์สไม่กี่องศา และเบสแคมป์แฮร์ลิกคอฟเฟอร์ (ประมาณ 3,550 เมตร) หนาวกว่าเล็กน้อย ลงไปในหุบเขาสินธุ ชีลาสร้อนมากในฤดูร้อน กลางวันเดือนกรกฎาคมราว 35 °C
ในฤดูหนาว ทุ่งหญ้าถูกหิมะปกคลุม กลางวันอุณหภูมิต่ำกว่าจุดเยือกแข็ง และกลางคืนราว -10 °C หากคุณสนใจฤดูหนาว อ่านคู่มือเทรกฤดูหนาวในปากีสถานของเรา

เช้าที่สงบนิ่งให้เงาสะท้อนของภูเขาที่สวยที่สุด
ชมยอดเขานังกาปาร์บัตกับเรา
Chogori Adventure เป็นบริษัทนำเที่ยวที่ได้รับใบอนุญาตในกิลกิต-บัลติสถาน (ใบอนุญาต DTS-GB-055) ก่อตั้งที่สการ์ดูในปี 2015 มีทีมงานท้องถิ่นของเราเองในสการ์ดูและอิสลามาบัด เราเป็นสมาชิกของสมาคมผู้ประกอบการนำเที่ยวปากีสถาน (Pakistan Association of Tour Operators) และดูแลลูกค้ามาแล้วกว่า 3,000 คนในทริปมากกว่า 500 ทริป นี่คือทริปนังกาปาร์บัตทั้งหกทริปของเรา:
| ทริป | วัน | ราคาเริ่มต้น (USD ต่อคน) | ด้านไหน |
|---|---|---|---|
| เทรกแฟร์รี่เมโดว์ส | 7 | $800 | เหนือ: แฟร์รี่เมโดว์ส เบยาล เลือกเดินไปเบสแคมป์ได้ |
| เทรกเบสแคมป์นังกาปาร์บัต | 7 | $800 | เหนือ: แฟร์รี่เมโดว์สถึงเบสแคมป์ที่ประมาณ 3,950 เมตร |
| นังกาปาร์บัตทั้งสองฝั่ง | 12 | $1,800 | เหนือและใต้: แฟร์รี่เมโดว์ส รามา ตาราชิง เบสแคมป์แฮร์ลิกคอฟเฟอร์ ดีโอไซ |
| เทรกเบสแคมป์ราคาโปชีและนังกาปาร์บัต | 12 | $1,500 | เหนือ: ชมเบสแคมป์ทั้งสองแห่ง นังกาปาร์บัตและราคาโปชี (Rakaposhi) ในทริปเดียว |
| ทัวร์แฟร์รี่เมโดว์สและฮุนซา | 10 | $1,200 | เหนือ: แฟร์รี่เมโดว์ส แล้วต่อไปหุบเขาฮุนซา (Hunza) |
| ทัวร์แฟร์รี่เมโดว์สและสการ์ดู | 10 | $1,200 | เหนือ: แฟร์รี่เมโดว์ส แล้วต่อไปสการ์ดูและดีโอไซ |
นังกาปาร์บัตยังอยู่บนเส้นทางของทัวร์ทางหลวงคาราโครัมและการผจญภัยเดินป่ากิลกิต-บัลติสถานซึ่งเป็นทริปที่ยาวกว่าของเราด้วย สำหรับไอเดียเพิ่มเติม ดูเส้นทางเดินป่าสำหรับมือใหม่ในปากีสถาน เส้นทางเดินป่าที่ดีที่สุดในปากีสถานตอนเหนือ และหากคุณอยากเพิ่มฮุนซา อ่านคู่มือหุบเขาฮุนซาของเรา เราจัดทริปส่วนตัวบนเส้นทางเหล่านี้และปรับให้ตรงกับวันที่ของคุณได้ ติดต่อเราพร้อมบอกวันที่และด้านของภูเขาที่คุณอยากชม
คำถามที่พบบ่อย
ยอดเขานังกาปาร์บัตสูงกี่เมตร
ยอดเขานังกาปาร์บัตสูง 8,126 เมตร (26,660 ฟุต) เป็นภูเขาสูงอันดับเก้าของโลก และสูงเป็นอันดับสองของปากีสถานรองจาก K2 บันทึกการปีนเขาและรายชื่อใบอนุญาตมักปัดเป็น 8,125 เมตร
ยอดเขานังกาปาร์บัตอยู่ที่ไหน อยู่ในประเทศอะไร
ยอดเขานังกาปาร์บัตอยู่ในปากีสถาน ในแคว้นกิลกิต-บัลติสถาน บนพรมแดนระหว่างอำเภอดิอาเมอร์และอัสโตร์ เป็นปลายด้านตะวันตกของเทือกเขาหิมาลัย ทางตะวันออกเฉียงใต้ของโค้งทางเหนือของแม่น้ำสินธุ ใกล้ชีลาสและอัสโตร์
K2 กับยอดเขานังกาปาร์บัต ลูกไหนสูงกว่า
K2 สูงกว่า: 8,611 เมตร เทียบกับ 8,126 เมตรของนังกาปาร์บัต K2 เป็นภูเขาสูงอันดับสองของโลก และนังกาปาร์บัตอันดับเก้า ดูคู่มือ K2ของเรา
ยอดเขานังกาปาร์บัตปีนยากกว่า K2 หรือไม่
ทั้งสองลูกเป็นหนึ่งในยอดเขา 8,000 เมตรที่ท้าทายที่สุด ร่วมกับคันเจนจุงกาและอันนาปุรณะ K2 สูงกว่า ส่วนเส้นทางมาตรฐาน Kinshofer ของนังกาปาร์บัตมีผนังหินและน้ำแข็งสูงชันช่วงล่างและมีหินร่วงเมื่ออากาศอุ่น และภูเขาก็สูงขึ้นไปไกลมากจากหุบเขาโดยรอบ
ทำไมยอดเขานังกาปาร์บัตจึงถูกเรียกว่า "ภูเขานักฆ่า"
นักปีนเขาตั้งฉายานี้หลังจากมีผู้เสียชีวิตบนลาดเขามากกว่า 30 คนก่อนการพิชิตยอดครั้งแรกในปี 1953 ส่วนใหญ่ในพายุปี 1934 และหิมะถล่มปี 1937 ชื่อนี้เป็นของยุคแรกของการสำรวจ
มีผู้เสียชีวิตบนยอดเขานังกาปาร์บัตกี่คนก่อนการพิชิตยอดครั้งแรก
มากกว่า 30 คน Albert Mummery และเพื่อนร่วมทางชาวกุรข่าสองคนหายสาบสูญในปี 1895 มีผู้เสียชีวิตสิบคนในปี 1934 และสิบหกคนในปี 1937 หลายคนเป็นลูกหาบที่สูงชาวเชอร์ปา การสูญเสียเหล่านี้คือที่มาของชื่อ "ภูเขานักฆ่า"
ใครพิชิตยอดเขานังกาปาร์บัตได้เป็นคนแรก
นักปีนเขาชาวออสเตรีย Hermann Buhl เมื่อวันที่ 3 กรกฎาคม 1953 กับคณะสำรวจเยอรมัน-ออสเตรีย เขาปีน 1,300 เมตรสุดท้ายคนเดียวและไม่ใช้ออกซิเจนเสริม ถึงยอดราว 19.00 น. และต้องยืนค้างคืนบนหิ้งหินระหว่างทางลง
หน้าผารูปาลคืออะไร และสูงเท่าไร
หน้าผารูปาลคือหน้าผาด้านใต้ของยอดเขานังกาปาร์บัต สูงขึ้นประมาณ 4,600 เมตร (15,000 ฟุต) จากหุบเขารูปาลถึงยอดเขา และมักถูกเรียกว่าหน้าผาภูเขาที่สูงที่สุดในโลก Reinhold และ Günther Messner ปีนสำเร็จครั้งแรกเมื่อวันที่ 27 มิถุนายน 1970 คุณจะได้ชมหน้าผานี้ในเทรกนังกาปาร์บัตทั้งสองฝั่งของเรา
ใครพิชิตยอดเขานังกาปาร์บัตในฤดูหนาวได้เป็นคนแรก
Ali Sadpara จากปากีสถาน Alex Txikon จากสเปน และ Simone Moro จากอิตาลี เมื่อวันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2016 ทางเส้นทาง Kinshofer ฝั่งดิอามีร์
"นังกาปาร์บัต" แปลว่าอะไร
แปลว่า "ภูเขาเปลือย" มาจากคำสันสกฤตที่แปลว่าเปลือยและภูเขา อาจเป็นเพราะหน้าผารูปาลที่สูงชันเกาะหิมะได้น้อย ชื่อท้องถิ่น ดิอาเมอร์หรือดิอามีร์ มักแปลว่า "ภูเขาแห่งเทพเจ้า" หรือ "ราชาแห่งขุนเขา"
เดินป่าไปยอดเขานังกาปาร์บัตโดยไม่ต้องปีนเขาได้ไหม
ได้ นักเดินป่าไปถึงแฟร์รี่เมโดว์ส (ประมาณ 3,300 เมตร) และเบสแคมป์ด้านเหนือ (ประมาณ 3,950 เมตร) โดยไม่ต้องปีนเขาเลย ดูเทรกแฟร์รี่เมโดว์สและเทรกเบสแคมป์นังกาปาร์บัตของเรา
เกี่ยวกับผู้เขียน
Imtiyaz Ahmed Shigri ก่อตั้ง Chogori Adventure ที่สการ์ดูในปี 2015 ไกด์ของเราเป็นคนท้องถิ่น ได้รับใบอนุญาตจากรัฐบาล พูดภาษาอังกฤษได้ และส่วนใหญ่ผ่านการฝึกปฐมพยาบาล เราได้รับใบอนุญาตจาก Department of Tourist Services (กรมบริการการท่องเที่ยว ใบอนุญาตเลขที่ 2494) และกรมการท่องเที่ยวกิลกิต-บัลติสถาน (ใบอนุญาต DTS-GB-055) และเป็นสมาชิกของสมาคมผู้ประกอบการนำเที่ยวปากีสถาน (Pakistan Association of Tour Operators) มีสำนักงานในสการ์ดูและอิสลามาบัด
คะแนน 4.9 จาก 5 จาก 47 รีวิวบน Google (พฤศจิกายน 2026) อ่านรีวิวของเราบน Google






